Kristín Helga

2007-12-31T13:28:00.000Z

Ógod. Sit hér inni í herbergi, umkringd fatahrúgum og veit ekkert í minn haus. Hvernig pakkar maður niður fyrir hálfs árs ferðalag?

Annars vonast ég til að sjá sem flesta í kvöld og nótt, það er gaman að geta sagt bless. Ég lofa að fara ekki að grenja. Lofa allavega að gera mitt besta!

Þetta verður seinasta færslan á þessu bloggi í bili, nú er ég alfarið flutt á www.reisubok.blogg.is. Það væri gaman ef að þið skrifið athugasemdir þar næsta hálfa árið.

Gleðilegt ár!

2007-12-24T00:37:00.000Z

Risavaxna, fjögurra metra háa furan skreytt, allt að verða hreint og fínt, búin að baka sex sortir, pakka inn öllum jólagjöfum og senda öll heimaföndruðu jólakortin! Svona jól, eða öllu heldur jólaundirbúning, mun ég örugglega ekki eiga lengi. Á næstu árum mun aðventan líklega fara að mestu leyti í prófaundirbúning en ekki jússuköst og jólalög.

Jólin mega sumsagt alveg koma. Reyndar ætlar pabbi að fresta þeim líkt og Castro gerði á Kúbu, forðum daga. Þar sem að fjölskyldan mín er krúttleg ætlar hún að bíða með að taka upp jólagjafirnar þar til ég kem heim af vakt - kl. 23. Þetta verða án efa sérstök jól, að vera með gamla fólkinu en iss þetta verður fínt!

Ég óska öllum gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári. Takk fyrir liðið.

E.s. Móment kvöldsins: Pabbi skautaði inn í eldhús, tók létt balletspor, fraus í dramatískri stellingu og söng: „Það er byrjað að snjóóóa!“ Selurinn.

E.s. Mæli með www.reisubok.blogg.is

2007-12-06T22:13:00.000Z

Hóhó.

Ég er á fullu að skipuleggja Amnesty bréfamaraþon sem haldið verður nk. laugardag. Það verður í Akureyrarakademíunni og fólki er frjálst að líta inn milli 13 og 17 og stoppa eins lengi og það vill. Bæði er hægt að kvitta á þartilgerð póstkort og senda bréf frá eigin brjósti. Það verða leiðbeiningar á staðnum fyrir bréfaskriftirnar, tilvalið að koma sér inn í starfið. Nýir Amnesty félagar eru velkomnir og jólaandi mun ríkja, kakó, kaffi, smákökur, jólatónlist og jólakort Amnesty til sölu. Það má endilega líta inn, þó það væri ekki nema til að kíkja á mitt fagra fés, fá sér smáköku og kvitta á tvö kort! Ókeypis jólaskemmtun og gott að gefa af sér fyrir hátíðarnar. Akureyrarakademían er gamli húsmæðraskólinn við Þórunnarstræti.

Í dag er eitt ár síðan við Ottó urðum kæróhommar og í tilefni þess er ég sprengsödd. Takk Greifinn.

Pabbi er hugsanlega besti og mest utanviðsig maður sem ég veit um. Seinast í gær kallaði hann Ottó „Anton“. Eitt ár sko... og hálft undir hans þaki. Dæs.

Stutt í þetta skiptið.

2007-11-29T15:29:00.000Z

...þrek er gull en gull eru líka tárin, guðleg svölun hverri þreyttri sál...

Já Þrek og tár eru málið. Uppáhalds lagið mitt frá því ég man eftir mér, lærði allan textann þegar ég var í sveitinni og söng það fyrir Fressó. Fressó var hugsanlega skemmtilegasti karakter sem ég hef kynnst, 10 kílóa köttur sem amma átti. Ofboðslega geðvondur og alltaf skítugur og með hárlos. Hann var algjörlega sinn eigin herra og það þýddi ekkert að dröslast með hann. Stundum rakst ég á hann dálítið langt frá húsinu hennar ömmu og þá röltum við oft heim saman og ég söng fyrir hann. Ég trúði því að honum þætti það gaman, annars hefði hann líklega ekki nennt að vera með mér.

Allavega, útúrdúr. Ég hafði ekki hlustað á Þrek og tár í nokkur ár fyrr en ég fór á tónleikana hans Megasar á dögunum. Lagið var spilað þegar að fólkið týndist úr Laugardalshöllinni og það greip mig nostalgía. Síðan þá hef ég spilað lagið oft og iðulega, enda er ég jússa og sökker fyrir Hauki Morthens, Ellý Vilhjálms og fleiri góðum.

Æi já, á að vera að læra en held mér ekki ekki við efnið. Próf á mánudag og miðvikudag í alþjóðafræðum. Ég fæ að taka prófin í MA, það verður allavega notalegt. Gat ég ekki bara notið þess að vera ekki í skóla eitt misseri? Greinilega ekki...

Árshátíð MA er á morgun og ég er meira en lítið spennt fyrir að mæta, hitta megnið af gömlu stjórninni, borða góðan mat, horfa á skemmtiatriðin og njóta þess að bera enga ábyrgð á neinu! Jey.

Haha amma Helga er krúttleg, var að hringja og vildi að við myndum mæla okkur mót fyrir smákökubakstur. Hún bakar nefnilega alltaf eina þýska smákökutegund og ætlar núna að kenna mér að baka hana, kunnáttan má ekki glatast! Enda vil ég ekki að hún glatist, þetta er uppáhalds smákökutegundin mín.

Já sundurlaus færsla, bara til að gera eitthvað annað en að lesa um undirstofnanir EFTA...

2007-11-22T22:24:00.000Z

Já, ef að það hefur ekki komið fram hér þá elska ég vinnuna mína. Er að vinna á aðfangadagskvöld og jóladag. Vei!

2007-11-19T17:09:00.000Z

Nú er ég alveg að verða búin að fá nóg af vinnunni minni. Ekki af vinnunni sjálfri heldur lágum launum, miklu álagi, undirmönnun og því að fá ekki vinnuskýrslu með almennilegum fyrirvara. Eins og staðan er í dag veit ég ekkert hvernig ég er að vinna eftir fyrsta desember og hef ekki hugmynd um hvernig ég á að vinna um jólin. Einhver sagði mér að skv. lögum ættu vinnuskýrslur að liggja fyrir með sex vikna fyrirvara en það er piffað á það eins og ekkert sé.

Á undanförnum kvöldvöktum höfum við verið fjórar að vinna á ganginum, auk þeirrar sem er á lyfjavakt (sér um lyfjagjöf og er yfir vaktinni = hefur ekki mikinn tíma til að sinna ummönnun). Fjórar manneskjur að sjá um 30 manns, sjö og hálfur vistmaður á hvern starfsmann. Heimilisfólkið á deildinni minni er missjálfbjarga, sumir (fæstir)sjá nánast að öllu leyti um sig sjálfir en aðrir þurfa alla aðstoð við sínar daglegu athafnir og sumir þurfa tvo starfsmenn til að aðstoða sig. Starfsmenn hafa þurft að hafa sig alla við til að sinna fólkinu almennilega. Ég hef verið svo þreytt eftir vaktir undanfarið að ég hef varla orku í að gera annað en að vinna og sofa.

Þetta er náttúrulega ömurlegt. Að bjóða fólki upp á svona, bæði heimilismönnum og starfsmönnum. (Það hlýtur að vera heimilisfólki í hag að nægt starfsfólk sé til að sinna því). Ef maður krefur yfirmenn útskýringa á ástandinu fær maður fljótlega á tilfinninguna að maður eigi ekki að skipta sér af þessu og vera með vesen. Þrátt fyrir að maður viti að á hinum deildunum sjái hver starfsmaður um 4-5 heimilismenn. Það væri líklega hlegið að mér ef ég ætlaðist til þess að fá greitt álag þegar ekki næst að manna vaktirnar. Auðvitað tóm frekja; „þið reddið þessu elskurnar... Það bara vantar fólk til að vinna.“ Ég held að seinast hafi verið auglýst eftir starfsfólki í Dagskránni í vor.

Nú tel ég dagana þar til ég hætti að vinna og fer út. Það versta er að ég kann vel við að vinna við aðhlynningu og held að mér farist það ágætlega úr hendi. Ég hef metnað fyrir vinnunni en það er ömurlegt þegar að troðið er svona á öldruðum og fólki (konum) í ummönnunarstörfum. Femínistinn í mér heldur því fram að karlar myndu ekki segja já og amen við þessu öllusaman.

Ummönnunarstörf þarf að hefja upp til vegs og virðingar. Ég er í annarri stöðu heldur en konurnar sem hafa unnið á öldrunarheimilum til margra áratuga. Núna vinn ég þarna í hálft ár og í sumarafleysingum en ætla ekki að leggja þetta fyrir mig. Ég ber mikla virðingu fyrir þeim sem gera það að ævistarfi sínu að sinna fólki í vaktavinnu, vinna um kvöld, helgar og á hátíðum í slítandi vinnu. Þetta er ekki sjálfsagt og fátt þoli ég verr en þegar reynt er að réttlæta léleg laun umönnunaraðila með því að segja að þetta sé svo gefandi vinna. Það kemur málinu ekki við, þetta er ekki sjálfboðavinna heldur starf, fólk hefur lífsviðurværi sitt af þessari vinnu.

Úff, ég gæti haldið lengur áfram en ég læt staðar numið. Mér finnst líklegt að ég vinni aftur á Hlíð næsta sumar, (nema að yfirmenn lesi þessa færslu og móðgist) aðallega útaf því að ég byrja ekki að vinna fyrr en um miðjan júní og hætti áður en ég fer í háskólann. Þar sem ég hef svona stuttan tíma er gott að geta gengið að vísu starfi og þurfa ekki að byrja í starfsþjálfun. Hálfgerð hræsni að segjast ætla að vinna þarna aftur eftir þessa ræðu...

Annars er það að frétta af mér að ég er komin í jólaskap. Við Ottó bökuðum fjórfalda uppskrift af smákökunum „Hermanns“ áðan, tæplega níu plötur. Frekar gaman að vera með jólabaksturinn í ofninum í svuntu og hlusta á jólalög. Jebbs, við erum jólahommar en ég hef ekki komist í jólaskap svona snemma síðan ég var í grunnskóla. Stórfínt að byrja á þessu núna þegar það er tími, maður veit jú aldrei hvernig maður er að vinna um jólin...

2007-11-11T23:19:00.000Z

Á föstudagskvöldið, eftir vinnu, hringdi ég í bróður minn og bað hann að ná í mig. Mig langaði að fara og fá mér eitthvað að éta. Hann var hinsvegar niðri í kompu að fagna sigri MA í Morfís. Til hamingju MA! Ég fékk að boðflennast og fékk meira að segja pizzu. Takk fyrir mig.

Með þessum formála vil ég koma því að að ég hef ekki tuggið neitt (nema eina brjóstsviðatöflu) síðan ég lagði mér pizzuna til munns. Í fyrrakvöld.

Jebbs - besta helgi lífs míns, fljótandi fæði og skemmtilegheit. Nú er ég svöng og pirruð og máttlaus og óglatt og kalt. Á morgun fer ég í ógeðisspeglun og fæ kæruleysissprautu. Ég kvíði fyrir.

Held ég hafi ekki lyst á neinu næsta sólahringinn, að minnsta kosti. Þvílík synd.

Vælupistill vikunnar kominn á blað, samúð væri vel þegin.

2007-11-02T00:01:00.000Z

Ah ég er svo södd. Svona þægilega södd samt, var nefnilega að koma af Friðriki V. Mamma og pabbi buðu út að borða í tilefni af tvítugsafmæli mínu. Glöggir lesendur átta sig kannski á því að ég á afmæli 2. júlí, en þetta fórst einhvern veginn alltaf fyrir. Þetta var líka mjög kósý því að nú gátu bæði Ottó og Axel komið með og það er líka gaman að láta skála fyrir sér fjórum mánuðum eftir afmælið manns, kemst nálægt því að eiga afmæli tvisvar á árinu.

Þvílík sæla. Forrétturinn minn samanstóð af ýmsu eyfirsku góðgæti; grafin gæsabringa, reikt bleykja, tættur gæsavöðvi, hráskinka, salami, hreindýrapaté á rúgbrauði, reykt gæsabringa og mysuostur - rússíbani fyrir bragðlaukana. Eftir hressandi ávaxtasorbe (til að hreinsa bragðlaukana þið skiljið) tók við léttsteiktur hreindýravöðvi með súkkulaðisósu og geggjuðu meðlæti. Þvínæst var það latté og konfekt og að lokum súkkulaðieftirréttur; súkkulaðifrauð, súkkulaðimús, súkkulaðite og súkkulaðiís með jarðaberjum. Maður gæti vanist þessu.

Það var eitthvað jólalegt við að sitja inni í þessu fallega húsi í sparifötunum, með góða matinn og horfa á snjókomuna í Gilinu. Annars er ég búin að vera í jólastuði undanfarna daga, gerði meira að segja eitt jólakort í dag!

Jæja, sælan er búin í bili. Ætla að laga til fyrir svefninn, vona að þið hafið notið þessa áhugaverða montpistils. „Ég fékk gott í matinn, nanananana...“

2007-10-30T01:28:00.001Z

Já ég veit, ég er farin að blogga annan hvorn dag.

Ég fór bara að hugsa um hvað starfið á elliheimilinu hefur mótað mig. (Nei, ég ætla ekki að koma með fegurðardrottningarræðu um að starfið hafi kennt mér að meta lífið og æskuna og að forgangsraða rétt... ekki núna).

Fyrir tveimur árum var ég frekar klígjugjörn. Þrátt fyrir að vera alin að miklu leyti upp í sveit og allt það. Ég kom mér undan því að hreinsa upp kattaælu, var ekkert rosalega hrifin af kúkableyjum frændsystkina minna og fór undantekningalaust að kúgast ef ég heyrði fólk æla.

Á vaktinni í kvöld hreinsaði ég ansi marga kúkarassa (eins og venjulega, það er samt niðurgangur að ganga á elló þessa dagana) og auk þess ældi maður á hendina á mér. Ekki viljandi, en hann gubbaði samt á mig.

Nokkrum tímum eftir umrætt atvik áttaði ég mig á því að ég hefði ekki kúgast við þetta. Í kjölfarið mundi ég að ég hef ekki kúgast í vinnunni síðan að ég mætti skyrþunn á sunnudagsmorgni í sumar og við mér tók rosalegasta niðurgangstilfelli sem ég hef lent í. Ágætis árangur þó ég segi sjálf frá.

Tvenns konar lærdóm má draga af þessari færslu:

1. Fólk breytist og klígjugirni þess með.
2. Það er ekki sniðugt að mæta þunnur í vinnuna, það er aldrei að vita hvað tekur á móti manni.

2007-10-28T01:12:00.000Z

Bara svo að það komi fram:

Nei, ég er ekki ólétt.

Takk Sigga Ásta - það var gaman að líða eins og ég væri „somebody“ þegar ég heyrði slúðrað um mig útí bæ.

Og takk líka fyrir ísinn, hann var góður.

2007-10-20T00:05:00.000Z

Föstudagskvöld, heitt bað, Haukur Morthens, kakó og norðurljós. Ekki Airwaves og ekki djamm nei. Enda vinnandi kona með flensu. Eða svona leifar af flensu...

Allavega. Lífið er ljúft þessa dagana, kannski einum of ljúft. Aldrei getur maður verið sáttur. Neigrín, ég er sátt. Það er skrýtið að vera í svona millibilsástandi, að vera ekki að „gera neitt“ nema að vinna í x-langan tíma. Ég veit ekki hversu vel það á við mig, ég fæ alltof mikinn tíma aflögu til að hugsa um alltof margt. Framtíðina, nám, ákvarðanir... Stundum er óhollt að hugsa of mikið, allavega fyrir stressaðar „melódramatískar hormónasprengjur“ eins og mig. (Ásgeir Berg hannaði þetta skemmtilega hugtak til að lýsa mér. Kann ég honum bestu þakkir fyrir).

Eins og margir vita er ástæðan fyrir þessu millibilsástandi sem nú ríkir fyrirhuguð utanferð okkar Ottós. Nú skeinum við rassa, hvort á sínum stað, til að safna fyrir ferð til Indlands, Nepal, Tíbet, Kína, Mongólíu, Rússlands, Finnlands og loks Svíþjóðar. (Kannski Tælands, planið er alltaf að breytast). Auðvitað mjög gott fyrir mig að hafa eitthvað að stefna að og skipuleggja og ég ligg núna í Lonely planet bókunum. Þetta verður veisla, vítamín og fjör. Við erum búin að kaupa flug til London fjórða janúar og frá London til Mumbai áttunda janúar. Líka búin að panta Síberíuhraðlestarferðina, fara í bólusetningar og fá vegabréfsáritanir. Þetta verður raunverulegra með hverjum deginum, að við séum virkilega að fara að láta verða af þessu. Ég vorkenni samt Ottó sem þarf að vera með mér í miðri Mumbai þegar ég átta mig á því hvað við erum að fara að gera næsta hálfa árið. Ég er viss um að það kikkar ekki almennilega inn fyrr en þá.

Seinustu helgi ákváðum við að gera okkur dagamun, enda hef ég varla týmt að kaupa brynjuís (hvað þá annað) í allt sumar. Við fórum suður til að skóa okkur upp fyrir ferðina og fara í kínverska sendiráðið, ásamt skemmtilegri hlutum. Þetta var frábært langt helgarfrí; ættingjar stjönuðu við okkur og buðu okkur í mat, við áttum met í að hitta margt fólk á stuttum tíma, fórum á langþráðan stjórnarhitting og sáum Megas og senuþjófana í Laugardalshöll. Takk fyrir samveruna allir. Kringlan á þynnkulaugardegi er samt helvíti og mælist ég til þess að slíkar ferðir séu ekki farnar nema brýna nauðsyn krefji.

Nóg í bili!

It will be fun...

2007-08-01T12:50:00.000Z

Náttborðið segir meira um manninn en margur heldur. Eða eitthvað.

Á náttborðinu mínu hvílir leslampi, bunki af Time blöðum, baukur skreyttur Múmínálfunum sem geymir drasl og neyðarbirgðir af súkkulaði, sería af Family guy, innrömmuð árshátíðar-gimpa-mynd af okkur Ottó, lítil stílabók, fátæklegur launaseðill frá Akureyrarbæ, bólusetningaskírteini. Haugur af bókum - dönsk ferðabók um Indland, Lonely planet bók um Síberíuhraðlestina, Sál og mál eftir Þorstein Gylfason, The problems of Philosophy eftir Bertrand Russell, Ilmurinn eftir Patrick Suskind og Stríð og friður eftir Leo Tolstoj. Pakki af snýtiklútum, nefsprey, íbúfen, frunsukrem, vatnsglas og hálsbólgutöflur. Að ógleymdu tuskudýrinu mínu sem er líka spiladós; uppstoppaður kóalabjörn.

Það er örugglega hægt að lesa ýmislegt úr þessari upptalningu.

Mikið er ömurlegt að vera lasinn. Auðvitað er vont að vera með hita og beinverki og hlustaverk og hausverk og kvef og hósta og hálsbólgu - vissulega. En verst þykir mér hversu ofsalega geðvond og viðþolslaus ég verð í svona veikindum. Ég nenni þessu ekki, síst að sumri til.

Ég kíkti aðeins niður í bæ seinasta laugardagskvöld. Það var mjög gaman, enda hitti ég fullt af skemmtilegu fólki. Hinsvegar var það líka dálítið vandræðalegt því að flestir sem ég hitti voru steinhissa að sjá mig þar sem þeir héldu að ég væri farin til Asíu eða byggi einhversstaðar úti á landi í sumar. Afhverju hélt fólk það? Jú, það er ekki búið að sjá mig í allt sumar. Kannski eitthvað til í því. Ég hlakka til næstu helgar, þá verð ég í fríi og krefst þess að hafa gaman og hitta fólk!

Ætla að laga til á náttborðinu mínu.

2007-07-04T18:06:00.000Z

Ég lifi. Meira að segja bara ágætis lífi. Svona ef að einhverjir voru farnir að velta því fyrir sér!

Sautjándi júní rann upp, bjartur og fagur. Þessi dagur var frábær í alla staði. Ég held ég hafi brosað allan daginn. Ég flutti tvær ræður og fannst báðar ganga prýðilega. Það kom mér á óvart að ég var ekki stressuð yfir þeim heldur fannst einfaldlega ótrúlega skemmtilegt og mikill heiður að fá að flytja þær. Athöfnin sjálf var mjög fín, enda fannst mér flestar ræðurnar góðar, sérstaklega ávarp 60 ára stúdentsins. Ég fékk líka þrenn verðlaun, fyrir félagsstarf, framúrskarandi árangur í heimspeki og framúrskarandi árangur í félagsfræði, sem var að sjálfsögðu mjög gaman og kom skemmtilega á óvart. (Sérstalega félagsfræðin!) Veislan var alveg ótrúlega fjölmenn og fjörug, það komu rúmlega 100 manns hingað í Huldugilið og samt var aldrei troðið. Hoppukastalinn góði átti kannski þátt í því enda voru allir krakkarnir fastir í honum svo við vissum ekki af þessum 20 börnum undir 12 ára aldri sem voru hér. (Dóri og Gitta gátu líka fengið útrás í kastalanum svo við urðum ekki jafn vör við lætin í þeim). Nína og Skúli komu hingað og gistu og Nína tók myndir af mér og Ottó. Það var frábært að hafa þau hér, svo miklu betra að hafa einkaljósmyndara með sér allan daginn heldur en að fara í þvingað ljósmyndastúdíó! Fyrir utan hvað þau eru skemmtileg og hjálpsöm.

Það var ekki fyrr en um kvöldið, í hátíðarkvöldverðinum sem að nokkur tár brutust fram. Ég hringdi líka bjöllunni í allra seinasta skiptið... Auðvitað er skrýtið að þetta tímabil sé búið en nú taka nýir og góðir hlutir við. Ég er reyndar strax farin að hlakka til að hitta megnið af fólkinu að ári liðnu.

Ég byrjaði svo að vinna á elliheimilinu, mikið var það nú gott! Vinnan gengur eins og í sögu og ég er ánægð með að vera þar fram að áramótum. Vonandi næ ég að safna mér helling af aurum. Hef reyndar ekki miklar áhyggjur af öðru þar sem ég bý hér heima og tími ekki einusinni að kaupa mér maskara, svo nísk er ég!

Ragga býr hér heima og er nýja litla systir mín. Hvað er notalegra en að kúra hjá Röggu og horfa á So you think you can dance (meðan hún sefur reyndar, en jæja). Hún er á Hróarskeldu núna en Gitta reddaði þessu og gistir hér í staðinn. Kom kvöldið fyrir afmælið mitt, vei! Já, ég er líka búin að eiga tvítugsafmæli. Fyrri hluta dagsins eyddi ég í að skeina rassa, síðan tók ferð í ríkið við (klisja, en þetta varð mjög fyndin ferð!), pizzuveisla ala mamma og fótbolti með litlu frændum mínum. (Í fyrsta skipti sem ég sparka á milli örugglega, tilvalið að gera það á tvítugsafmælinu mínu). Síðan var villt mánudagspartý með tveimur vitlausum, sænskum vinnufélögum Gittu (stelpur sem hlusta bara á sænskt teknó), Dóra, hundinum hans Dóra, Gittu og Júlíusi (sem gaf mér frábæra og táknræna gjöf). Splendid alveg hreint.

Ég hef komið mjög vel undan seinustu misserum þar sem ég kafnaði næstum því í útskriftargjöfum og svo í tvítugsafmælisgjöfum. Ég fer alveg að verða tilbúin til að flytja að heiman. Svo ætla mamma og pabbi að bjóða mér á Friðrik V þegar hann opnar á nýja staðnum. Lúxuslíf. Það eina sem skyggir á gleðina er grasekkjulífið sem ég er sannast sagna ekkert alltof ánægð með. En Ottó græðir víst fullt af pening á sjónum svo að það þýðir ekkert nema að bíta á jaxlinn!

Ég fékk dálítið furðulegar fréttir á afmælisdaginn. Ég fór í blóðprufu í seinustu viku og bað um að járnmagn og b-vítamínmagn í blóðinu væri athugað. Ég er nefnilega eiginlega alltaf eins og drusla, þreytt og ómöguleg. Ég hringdi svo í lækninn sem sagði mér að það væri allt í góðu lagi með járnið og b-vítamínið og ég hélt að ég væri bara móðursjúk og löt. En svo bætti hann því við að ég væri með afar vanvirkan skjaldkirtil. Jahso... eitthvað sem hrjáir aðallega konur á sextugsaldrinum, en jæja, þetta er víst ættarfylgja. Þá er ekkert annað að gera en að fara á lyf það sem eftir er, sem sökkar. Hinsvegar er ótrúlega gott að þetta er loksins komið upp og ég hef einhverja útskýringu á letinni í mér. Líklega hefur þetta staðið yfir í einhvern tíma, nokkur ár? Skjaldkirtillinn framleiðir eiginlega bensínið, veitir drifkraftinn. Þeir sem eru með vanvirkan skjaldkirtil safna t.d. spiki því að brennslan er nánast engin, þeir eru sífellt þreyttir og orkulausir og svo eru ýmis önnur einkenni. Ég hlakka eiginlega til þegar að það er búið að stilla af lyfjagjöfina og vona að ég verði hressari áður en ég held til útlandsins!

Talandi um það, planið er að fara til Asíu eftir áramót og taka svo Síberíuhraðlestina til Rússlands. Nú er skipulagningin að byrja, þarf að panta bólusetningar og svona. Hlakka svo til!

Þetta er ágætis skammtur í bili, pant fá komment! Þá blogga ég kannski oftar og minna í einu :) Enda á mynd sem Nína tók 17. júní:

2007-06-13T23:31:00.000Z

Já, ég fór þetta á litlu skrefunum.

Ritgerðinni var skilað í bréfalúgu Sigurðar Ólafssonar þremur tímum eftir seinastaseinastaseinasta skilafrest, eða kl. 3 aðfaranótt mánudags. Því fylgdi mikill léttir. Ég er ekki enn búin að lesa ritgerðina almennilega í heild sinni og er ekkert viss um að mig langi til þess. Nokkurn tíman. Nú er ég dauðstressuð yfir því hvað ég fæ fyrir þetta 23ja blaðsíðna skrýmsli.

Annars gengu prófin glimrandi og ég fékk fínar einkunnir, sérstaklega miðað við ástundun! (8, 9, 9, 10). Nema í íþróttum því þær sökka og ég sökka í þeim.

Ég er svo spennt! Húfan var keypt í dag og ég þreif helling fyrir veisluna. Þrifin halda áfram á morgun og kannski maður finni tíma til að skrifa eina ræðu eða tvær? Hver veit. Kannski ég endi á að skrifa þær klukkustund fyrir flutning eins og á árshátíðinni. Vonandi ekki samt.

Fyrir áhugasama verð ég með ávarp nýstúdents kl. 14:15 niðri í bæ. Jámmjámm.

Nína er að koma í bæinn og ég hlakka til! Hún ætlar að taka myndir af mér og Ottó og vera sæt. Eins og alltaf.

Fólk er að spyrja mig hvað mig langi í útskriftargjöf. Ég ætlast ekki til þess að nokkur gefi mér gjöf, það er bara gaman að sjá framan í fólk og er í sjálfu sér nóg. Sérstaklega finnst mér það óþarfi að fátækir námsmenn séu að standa í einhverjum stórræðum! En þar sem ættingjar eru að biðja um einhver svör þá væri voðalega gaman að fá bækur (þær ganga alltaf í mínu tilviki), inneign í 66 gráður norður þar sem mig langar í ullarnærföt fyrir ferðina miklu til Síberíu og eitthvað hagnýtt. Ég er ekki sérlega gefin fyrir eitthvað sem að nýtist ekki baun, eins og ljótar styttur t.d. Eldhúsdót finnst mér ótrúlega skemmtilegt, sérstaklega úr Kokku og Iittala er uppáhald. Annars er ég ekkert kresin.

Hlakkihlakkihlakki til á sunnudaaaaginn!

2007-05-21T23:20:00.000Z

Argh plöh föh.

Ég hef ekki orku í að klára þetta. Vill einhver hringja á vælubílinn?!

Mig dreymdi brautskráninguna mína í dag, mikið rosalega verður gaman 17. júní. Ég sé þetta fyrir mér, mitt inn í miðri Kristínar-þvögu fjórða bekkjar er ég kölluð upp og tek við stúdentsskírteininu mínu, skælbrosandi. Vonandi rætist þessi draumur, akkúrat núna sé ég þó ekki alveg fram á það.

Þetta er búinn að vera ömurlegur dagur og ekkert frábær hálfur mánuður ef út í það er farið. Endalaust orkuleysi og augnverkur og vöðvabólga og „búlgaría“ og vanræksla við vini og verkefnaskil.

Nú er ég reyndar búin að skila öllu af mér nema ég á „litla“ 20 blaðsíðna heimspekiritgerð eftir. Já, ég má heldur ekki gleyma rosalega hressum inspectrix pistli í Munin (sem vonandi kemur út).

Þessi dagur fór líka í rugl, búlgaría og hiti (þess vegna dreymdi mig í _dag_ að ég væri að útskrifast, ég ákvað að ég ætti skilið frí frá klósettsetunni og lagði mig) og svo loks... að sauma 22 merki á Dimissio búninga F-bekkjarins með mömmu. Elska bekkinn minn ekkert allt of mikið þessa stundina þar sem það fóru tæpar fjórar klukkustundir í þetta bras. Ég hefði getað varið þeim klukkustundum betur og móðir mín eflaust líka.

Æi ætli það sé ekki best að byrja allnighterinn minn svo ég líti ekki út eins og algjör þrolli á fundi með Sigurði Ólafs á morgun útaf þessu ritgerðarklúðri. Elska að púlla allnighter þegar mig langar mest að pakka mér inn í sæng og vera veik í friði.

Djöfull djöfull djöfull.

2007-05-08T12:48:00.000Z

„Hvernig er lífið núna?“ Já það er von að fólk spyrji þessarar spurningar.

Lífið er latt, seinasta vika snerist um svefn og kúr. Já það var gott. Núna þarf ég þó að hrista af mér slenið, taka mig saman í andlitinu, láta hendur standa fram úr ermum o.s.frv. ef að ég á að útskrifast í vor.

Námsleiði er hræðilegt fyrirbæri.

Annað - Hver býðst til að halda kosningavöku/júróvisjón partý?

Mér sýnist á öllu að ég eigi svo forpokaða foreldra að þeir ætli að gefa ríkisstjórnarflokkunum hvort sitt atkvæðið. Mér hrýs hugur við að vera í faðmi fjölskyldunnar nk. laugardagskvöld. Ég býðst til að koma með góðgæti í partýið ef einhver býðst til að halda það.

2007-04-20T00:53:00.000Z

Það er tæp vika eftir af stjórnarsetu minni... Úff. Meira um það síðar.

Gærkvöldið var sérdeilis prýðileg skemmtun og ágætis hvíld. Mikið finnst mér gaman að tala við skemmtilegt fólk, það er hreinlega eitt það besta sem ég veit.

Sumardagurinn fyrsti; Útsof, pönnsur frá ömmu Ottós og göngutúr í Kjarnaskógi. Plebbaplebb en samt svo ljúft. Óformlegt matarboð þar sem Ranna var heiðursgestur og loks leiksýning. Lífið - notkunarreglur er frábært verk. Mig langar aftur til að ná öllum orðaleikjunum og skilja persónurnar betur. Ég mæli eindregið með þessu, fyrir alla. Tónlistin er líka falleg.

En leiðinlegt að ljúka þessum annars ágæta degi með því að klára verkefni í lífsleikni og íþróttum...

2007-04-06T19:22:00.002Z

Svipmynd af Osló

Í Osló borðaði ég knækkebrod með brunost, brauð með makríl eða kavíar og eggjum og lax í morgunmat. Namm. Osló er blanda af gömlu og nýju og það er ómögulegt að rata þar. Eins og risastórt sveitaþorp byggt í hólum og hæðum. Oslóarbúar er líka svo heppnir að eiga listasafn með verkum eftir Munch. Þrátt fyrir að Ópið og Madonna hafi verið í viðgerð var ótrúlegt að labba í gegnum safnið. Einnig var gaman að skoða stafkirkju og aðrar fornar byggingar og borða steinsteikta lefsu með smjöri. Já og sitja úti í norskri páskasól (sem er mun heitari en sú íslenska) og fá sér en öl. Osló er mun fjölmenningarlegri heldur en Reykjavík, það er í raun varla sambærilegt. Í úthverfum hafa þróast útlendingabyggðir (Breiðholt í framtíðinni?) og norsk kona sagði mömmu að ef að maður tæki "trikken" eða strætó í hálftíma, frá ríku hverfi til fátækara, lækkaði meðallífaldur um 10 ár á milli svæða. Talandi um trikken, við tókum hann útum allt og mamma og pabbi kunnu enn á hann. Það eru rúm 20 ár síðan að mamma hefur farið út en hún bjó í borginni í sex ár, pabbi í átta. Því var þetta nostalgíuferð af þeirra hálfu og við gengum um svæði dýralæknaháskólans og um fleiri gamlar slóðir. Mér finnst allar norskar stelpur líta eins út, það hræddi mig smá. Þær eru allar eins vaxnar, grannar og hávaxnar, með ljósar strípur, eins málaðar og með stór sólgleraugu. Það fer svo eftir efnahag hvort þau eru frá H&M eða D&G. Norðmenn eru að þessu leytinu til nokkuð einsleitir, innfæddir það er. Þeir töluðu líka norsku við mann. Ef að ég ávarpaði afgreiðslumann á ensku svaraði hann á norsku. Það var reyndar dálítið skemmtilegt því þá ullaði ég útúr mér dönsk/norsk/íslenskunni minni á móti. Við fórum líka í mat til Gunnu frænku (ömmusystur, hressasta gellan í bænum). Hún á brjálaðan tengdason sem talaði við mig á fullum hraða og gott betur. Hraðnámskeið í norsku ásamt köldu borði hefði verið góð yfirskrift á kvöldinu. Osló á líka ágætis úrval af verslunum og það eru heilar þrjár H&M búðir í miðbænum. Allar alveg hreint prýðilegar, ég gáði. Ég er þó enn með blöðrur á fótunum eftir að við gengum nokkra kílómetra í skóginum fyrir ofan borgina og daginn eftir fórum við mamma í verslunarleiðangur. Ég held að seinni dagurinn hafi reynt meira á. Í fjöllunum fengum við okkur fyrst kakó og eplaköku á fjallaveitingastað og gengum svo niður að Holmenkollen, stóra skíðastökkpallinum. Ekki hafa áhyggjur, enginn fótbrotnaði. Skilji hver sem vilji.

Ég er sumsagt komin heim og er grasekkja. Ottó stakk af á sjó í páskafríinu, sniðugur. Nú bíð ég eftir að hann hringi úr lélegasta síma í heimi svo ég geti sagt honum að við eigum miða á Björk, Antony og Hot Chip. Óheppinn hann að stinga af, þá ákveð ég bara svona hluti fyrir hann. Hlakka poggu til.

Ég hlakka líka svo mikið mikið mikið til að útskrifast og fara að skipuleggja næsta ár af alvöru. Mamma gaf mér Lonely planet bók um Síberíuhraðlestina og ég get ekki hætt að lesa. Rússland, Mongólía, Kína og hver veit hvað fleira...

Í tilefni af föstudeginum langa, Golgatahæð eftir Munch:

E.s. Hrós til Vantrúarmanna sem héldu bingó í dag.

2007-03-30T12:39:00.000Z

Smá upplýsingar í flýti:

Á eftir munum við Ragga Ýr fljúga með Hljóðnemann suður fyrir keppnina í kvöld. Ekkert kjánalegt eða neitt að sitja með þennan virðulega grip í fanginu í flugvélinni.

Ég tek á móti tölvu fyrir hönd nemendafélagsins á keppninni. Stuð.

Menntamálaráðuneytið er alveg að fara með mig...

Fleiri menntamálayfirvöld (ef svo má komast að orði) eru einnig að fara með mig. Hvert veit enginn.

Hinsvegar veit ég vel að ég er að fara til Osló í fyrramálið. Að gera hvað og nákvæmlega hvers vegna liggur ekki ljóst fyrir. Slökun? Hljómar vel.

Páskafríið mun fara í nám. Eingöngu, jú og kannski skýrslugerð og svo einn hitting með gömlu stjórninni.

Verð að þjóta.

2007-03-23T18:20:00.000Z

Söngkeppnin í gær gekk vel!

Vei - svona vorum við flott að taka til eftir keppnina:

Sætu.

Ritgerð? Ojbara.

2007-03-18T22:15:00.000Z

Það eru nokkrir hlutir sem að halda mér á floti þessa dagana. Ólíkir hlutir og skulu þeir nú taldir upp í stafrófsröð:

Bertrand Russell.

Einhver gaur sem að lítur út eins og Bert Ljung.

Elliheimilið, en þar hyggst ég starfa í sumar og fram á veturinn ef að ég verð ráðin.

Framtíðarplön. Lonelyplanet.com er uppáhalds síðan mín þessa dagana.

Mamma

Nýja rúmið mitt. Ó en sú sæla... Tempur hlýtur að vera besta uppfinning síðari tíma.

Osló. Þangað fer ég í fjóra daga í byrjun páskafrís. Að gera hvað veit ég ekki en ég hlakka samt til.

Sannir vinir. Svona vinir sem að maður þarf ekki að eiga á hættu að stingi mann í bakið þegar síst skyldi, þurfa ekki alveg stöðuga ummönnun og skilja það að maður hafi ekki alltaf tíma til að rækta vinskapinn. Eins sorglegt og það nú er, útaf fyrir sig. Vinir sem maður vill eiga alltaf. Þessi lýsing á við þónokkra, heppin ég.

Útskriftin nálgast óðum... Þá verður hopp og hí og gaman að lifa.

Að lokum:

The good life, as I conceive it, is a happy life. I do not mean that if you are good you will be happy - I mean that if you are happy you will be good. - Bertrand Russell

2007-03-12T22:51:00.000Z

Hugleiðing

Sagt er að vinnan auðgi andann. Þetta orðatiltæki hefur verið mér ofarlega í huga undanfarið. Ég held að það sé ekki meiri sannleikur í því en mörgum öðrum orðatiltækjum sem að íslensk tunga hefur alið af sér (sbr. morgunstund gefur gull í mund).

Vissulega hef ég miklar mætur á vinnu og hef iðulega nóg að gera, sumir myndu telja það of mikið. Ég ber einnig mikla virðingu fyrir þeim sem að vinna erfiðisvinnu en ég myndi þó seint segja að hún auðgaði andann. Ég get sæst á að maður fái margar hugmyndir og hrindi ýmsu í framkvæmd, tali við áhugavert fólk o.s.frv...

Ég tel að í þessu sambandi sé miklu vænlegra að liggja í leti, hafa rúm og tíma til að lesa mikið og hugsa meira.

Nú get ég ekki neitað því að ég þrái slíkt líf akkúrat núna. Þessvegna leyfði ég mér að eyða klst. í að hunsa dagbókina og aðkallandi og yfirvofandi verkefni. Já það er ljúft líf að hlusta á Bowie í flónelnáttfötum og lesa um Russell. Andi minn er auðugur - í bili.

2007-03-04T21:10:00.000Z

MR-ingar eru svei mér skemmtilegt fólk. Heimsókn þeirra í MA heppnaðist vel og vonandi er búið að endurvekja vinasamband sem var á milli skólanna fyrir nokkrum árum. Vei!

Ég er dauðþreytt eftir þessa helgi, eitthvað einstaklega orkulítil. Pabbi bauð mér á sleða í dag og ég þáði boðið fegins hendi. Að fara á sleða er eins og fimmfaldur spa-tími fyrir vinnufíkil. Ó hvað það er gott að einbeita sér einungis að því á hvaða leið maður er, hvort það séu steinar eða hliðarhalli framundan og heyra ekki neitt nema vélarhljóð. Enginn farsími sem hringir og enginn sem vill tala við mann. Hvað er líka betur til þess fallið að styrkja feðginasamband en að festa sleðana sína? Jah, mér er spurn. Sérstaklega hjá feðginum sem eru ekki alltaf sammála og eiga það til að flækja samskiptin sín á milli. Þá er stórgott að hafa bara eitt markmið, að losa báða sleðana með samstilltu, erfiðu átaki. (Bakið á mér er búið að vera en mér líður samt vel).

Elsku Ottó reyndist ekki bara vera með hálsbólgu. Hann er með einkirningasótt sem er stundum nefnd kossaveikin. Einkennin eru m.a. hiti, bólginn og sár háls, stækkun í eitlum og bólgur í milta og lifur. Jammíjamm. Fróðir menn segja einnig að maður geti verið heillengi að ná sér upp úr þessum fjanda.

Eins mikið og ég vorkenni Ottó get ég ekki annað en hugsað um eigin heilsu. Eins og áður segir er einkirningasótt kölluð kossaveikin. Nú er staðreyndin sú að ég hef knúsað Ottó einu sinni eða tvisvar seinustu 6 vikurnar og er ekki með sterkasta ónæmiskerfi í heimi. Úff, nú er bara að bíða og vona. Ég er að skipuleggja næstu vikur eins og ég eigi von á því að falla frá. Sniðug.

Hérna, hver sagði að lífsleikni væri sniðugt fag..?

2007-03-01T22:12:00.000Z

Það er ótrúlega mikið að gera.

Næst skal ég skrifa um ótrúlega skemmtilegu Egilsstaðaferðina með stjórninni, þegar ég var svöl á mánudaginn og flaug suður og aftur heim í boði RÚV til að fara á fund með framkvæmdarstjóra útvarps og sjálfum Páli Magnússyni, MR-heimsóknina og Gettu betur.

En ekki að sinni. Nú þarf ég víst að gera lífsleikniverkefni (sem er næstum því meiri tímaeyðsla en að skrifa þessar línur hér) og hlusta á elsku Ottó ræskja sig trekk í trekk. Hann er með hálsbólgu sjáið þið til og er því með tebolla í hönd og klæddur í bleik-fjólubláu lopapeysuna mína. How manly.

Geðheilsa, ó geðheilsa...

2007-02-20T00:44:00.001Z

Reykjarvíkurferð að baki.

Fínasta ferð alveg hreint. Kristján Einarsson er besti gestgjafi sem um getur, ég hitti besta fólk í heimi, fór í starfskynningar, kynnti mér námsframboð, fundaði með RÚV um Söngkeppnina og margt fleira. Höfuðið á mér var bæði skýrara og ruglaðra eftir reisuna...

Þegar ég kom út úr HÍ kynningunni langaði mig m.a. að læra þjóðfræði, mannfræði, kínversku, fornleifafræði, fjölmiðlafræði, heimspeki, alþjóðasamskipti, spænsku og svona gæti ég talið áfram. Það hefði ekki komið mér á óvart þó að einhver hefði náð að vekja áhuga minn á verkfræði eða stærðfræði.

Ég hef þó ákveðið að halda mig við gömul plön, svona að mestu leyti. Það er ekki gott að skipuleggja of mikið og of langt fram í tímann, ekki svona hluti. Réttara er að njóta líðandi stundar til dæmis með því að fá sér tebolla og taka sér bók í hönd.

Góða nótt.

2007-02-20T00:44:00.000Z

Reykjarvíkurferð að baki.

Fínasta ferð alveg hreint. Kristján Einarsson er besti gestgjafi sem um getur, ég hitti besta fólk í heimi, fór í starfskynningar, kynnti mér námsframboð, fundaði með RÚV um Söngkeppnina og margt fleira. Prýðilegt alveg hreint, skýrði suma hluti og ruglaði aðra.

Þegar ég kom út úr HÍ kynningunni langaði mig að læra þjóðfræði, mannfræði, kínversku, fornleifafræði, fjölmiðlafræði, heimspeki, alþjóðasamskipti, spænsku og ég veit ekki hvað og hvað. Hefði ekki komið mér á óvart þó að einhver hefði platað mig til að skrá mig í verkfræði.

Ég hef þó ákveðið að halda mig við gömul plön. Svona að nokkru leyti, það er ekki gott að plana of mikið og of langt fram í tímann. Réttara er að njóta líðandi stundar. Það ætla ég að gera akkúrat núna, fá mér te og taka mér bók í hönd.

Góða nótt.

2007-02-11T12:00:00.000Z

Það er komið að þeim árlega viðburði að mamma bakar bollur ofan í alla vini mína sem komast ekki heim til sín á bolludaginn, og nokkra fleiri. Eldhúsið er fullt af allskyns bollum - vatnsdeigs, sætum gerbollum og grófum bollum til að hafa með túnfiskssalati. Hindberjasulta, jarðaberjasulta, rifsberjasulta, venjulegur rjómi, jarðaberjarjómi, vanillubúðingur og súkkulaðikrem. Namminammnamm.

Þessi mynd hressir, bætir og kætir:

(Tekin af muninn.is)
Bless.

2007-02-04T20:27:00.000Z

Takk fyrir athugasemdirnar öll. Greinin hefur tekið á sig mynd svo að formaður Carmínunefndar getur hætt að kvarta. Ekki það að hann geri mikið af því blessaður.

Ég fór á tónleika í gær. Ótrúlegir gítarhæfileikar, sjarmi, flott rödd, góðar lagasmíðar, frábærar textasmíðar, tilfinningaþrunginn hárlokkur og húmor fyrir sjálfum sér gera Pétur Ben að góðum gaur. Gaman að horfa og hlýða á, vissulega.

En hvað það er skrýtið að vera komin aftur í rútínu. En hvað það er gott að eiga aftur dagbók og en hvað það er margt skrifað í hana sem á eftir að komast í framkvæmd. Lífið er að komast í fastar skorður.

Ses og höres.

2007-01-30T14:05:00.000Z

Aðstoð óskast!

Ég er í óða önn við að skrifa Carmínu-greinina mína. Hún verður uppbyggð sem To do listi (figures).

Plís kommentiði svona, „to do“ punktum. Eitthvað sem ykkur finnst líklegt að ég setji á minn... eða þið skiljið.

Ef þið eruð vinir í raun, þá veit ég að þið kommentið. Sé svo til hvað ég nota :)

E.s. Þið þurfið ekkert að vera vinir í raun til að kommenta. Kunningjar og blogglesendur sem telja sig vita eitthvað hvernig ég er mega gera það líka.

E.e.s. Málfarið í þessari færslu er hræðilegt. Afsakið.

2007-01-21T20:15:00.000Z

Satans satans satans lögfræði.

Þetta er svo leiðinlegt að mig verkjar. Ef að ég á að fara í Pollýönnuleikinn (ég hata samt Pollýönnu) þá var gott að ég valdi lögfræði vegna þess að:

a) Ég er búin að læra allskyns sem að ég hafði ekki hugmynd um áður og mun eflaust koma mér vel í daglegu lífi. Reyndar finnst mér að sumt af þessu námsefni ætti að vera kennt öllum, til dæmis í lífsleikni. Það væri tilbreyting frá þessari stanslausu ansvítans naflaskoðun sem fer fram í þeim tímum.

b) Ástæðan fyrir því að ég valdi lögfræði var sú að ég var að hugsa um að læra hana í háskóla. Jafnvel fara í Bifröst og vera í dragt með sleikt hár í pulsu. Þessi önn hefur þessvegna verið ágætis naflaskoðun, (áhrifaríkari en lífsleikniáfangar seinustu ára?) ég á aldrei aldrei eftir að leggja eitthvað þessu líkt fyrir mig. Frekar verð ég hreppsómagi og aumingi, hrehre. Nei ætli það samt...

Í gærkvöldið eyddi ég næstum tveimur tímum í að horfa á kynningu hjá Steve Jobs. Já, og ég varð alveg jafn glöð inni í mér og nördin sem voru á kynningunni þegar ég fylgdist með honum sýna allt Apple dótið. Ég er hrikaleg. Svo ekki sé minnst á iPhone, það var náttúrulega toppurinn. Pant!

Vá hvað ég er mikil efnishyggjumanneskja. Kannski ég ætti að fara í Bifröst? Eða... Æ ég er farin að spinna tóma þvælu, bara til að vinna mér inn gálgafrest... En bækurnar bíða víst.

2007-01-17T01:08:00.000Z

Andskotans djöfuls helvíti.

Þegar maður er upptekinn af eigin sársauka er gott að lesa „Um sársauka annarra“ eftir Susan Sontak.

Það slævir ekki jafn mikið og verkjatöflur. Vekur mann upp.

E.s. Þættirnir hans Jónasar Sen (Zen) sem voru á sunnudagskvöldum verða ekki fleiri. Það syrgjum við Gitta (Glitfríður Schiöth).

In memorian.

2007-01-10T02:36:00.000Z

ANDVÖKUSÁLMUR

Svei þér, andvakan arga,
uni þér hver sem má.
Þú hefur mæðumarga
myrkurstund oss í hjá
búið með böl og þrá,
fjöri og kjark að farga.
Fátt verður þeim til bjarga
sem nóttin níðist á.

Myrkrið er manna fjandi,
meiðir það líf og sál,
sídimmt og síþegjandi
svo sem helvítis bál,
gjörfullt með gys og tál.
Veit ég, að vondur andi
varla í þessu landi
sveimar um sumarmál.

Komdu, dagsljósið dýra!
Dimmuna hrektu brott.
Komdu, heimsaugað hýra!
Helgan sýndu þess vott,
að ætíð gjörir gott, -
skilninginn minn að skýra,
skepnunni þinni stýra.
Ég þoli ekki þetta dott.

Ég orða hlutina ekki eins vel og Jónas.

Eitt orð - andskotans.

2007-01-08T18:58:00.000Z

Í tilefni afmælisins hlusta ég á Aladdin Sane og fleiri plötur, skoða myndir á netinu og les greinar um snillinginn í stað þess að læra. Krónískt letikast og námsleiði, á besta tíma. Sálfræði hvað, spyrjið mig frekar út í Bowie.

Sextugur í dag, til hamingju með það heimur.

2007-01-01T17:31:00.000Z

Gleðilegt nýtt ár!

Það er farið að styttast í annan endann á þessu ótrúlega góða jólafríi. Það besta hingað til? Allavega mjög viðburðarríkt og notalegt. Lítið um skyldur og lítið lært, en ég hef nú ekki áhyggjur af svoleiðis löguðu enn sem komið er. Ég er búin að þeytast eins og skopparakringla á milli bæjarfélaga - Akureyri, Dalvík, Akureyri, Skagafjörður, Akureyri, Dalvík - Svona voru seinustu dagar. Þeir einkenndust jafnframt af veisluhöldum, vandræðalegum augnablikum, góðri tónlist, flugeldasprengingu við jörðu niðri, fjölda fólks sem er ó svo gaman að hitta og skemmta sér með, braghendu (ég kann sko að kveða stemmu), ljóðalestri, innilokuðum bíl, áramótafagnaði og almennri yfirgengilegri gleði og ánægju.

Áramótaskaupið var það besta sem ég hef séð. Mig langar að sjá það aftur, verð að semja við einhvern sem tók það upp. Engin áramótaheit voru strengd (tjah, kannski bílpróf..?) og völvuspáin er jafn mikið bull og alltaf. Árið 2007 leggst vel í mig og ef það verður jafn viðburðarríkt og skemmtilegt og seinasta ár var þá prísa ég mig sæla. Það er von á svínslega löngum myndskreyttum annál og uppgjöri við tvöþúsundogsex á þessa síðu í náinni framtíð, stei tjúnd.

Kristín.

2006-12-21T15:34:00.000Z

Kósýheit...

Jólafríið byrjar vel, fyrir utan kvef og hálsbólgu. Það tekur því þó ekki að væla um svoleiðis lagað. Sit við eldhúsborðið, nýbúin að klára fimm diska safn jólalaga Sufjan Stevens. Rótsterkt kaffi með jólasmákökum fór vel með tónlistinni. Á milli þess sem ég les mér til um Ísrael-Palestínu og skoða fréttir af aurskriðum, flóðum og láti Túrkmenbashi (ég er sjokkeruð yfir þeim fregnum) haka ég við einstaklinga í exel skjali og fletti einum og einum upp í símaskrá. Ætli Ottó sé ekki eini 18 ára drengurinn sem að sendir 45 jólakort, setur viðtakendur upp í lista í exel skjali (litskreyttu) og semur frumsamda vísu í kortin? Sjálf sendi ég engin jólakort... Leti.

Æi það er samt gott að vera aðeins löt. Jólafríið verður nýtt í að hlaða batteríin umfram annað. Ég geri ekki miklar væntingar til afkasta í námi, betra að vera raunsæ. Það er þó full þörf á því að glugga í bækur í einhverjum fögum og ætli ég reyni ekki að vinna í blessaðri ritgerðinni í fríinu. Fór á fyrsta fund með Sigurði Ólafssyni á þriðjudaginn og honum leist svona ansi vel á þetta hjá mér, það fyllti mig a.m.k. vinnugleði.

Oh mig langar að stinga negulnöglum í appelsínur. Held ég geri það í kvöld.

Þar sem ég sendi engin jólakort vil ég óska öllum ættingjum, vinum og kunningjum gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári. Takk fyrir samverustundir á árinu sem er að líða.

Kristín Helga.

2006-12-12T20:35:00.000Z

Ég er pínulítið tvískiptur persónuleiki í dag.

Fór til læknis áðan og það fyrsta sem hann spurði mig að var: „Ertu nokkuð barnshafandi?“ „NEI!“ (Fráleit hugmynd að öllu leyti).

Þegar ég kom heim biðu mín þau mestu kósýheit sem ég hefði getað ímyndað mér. Elsku amma með akrakossa, rúsínukökur, kaffi og nýjasta frænda minn, átta vikna gamlan. Leifur Hlér og ég smullum samstundis saman og þar sem hann kúrði eins og grjónapúði í fanginu á mér og slefaði á peysuna mína heyrðist hringlið. Haha, óttist þó eigi - þrátt fyrir skyndilegan eggjastokkasöng held ég að barneignir megi bíða í svona 8-10 ár enn.

Núna sit ég í Kvosinni og hlæ að tjah... ekki vitlausum kannski, en mistækum exurum sem reiknuðu eitthvað skakkt út og gerðu of stóran jólapóstkassa í ár. Greyin. Ég verð bara meiri jólagaur með hverju snjókorni sem fellur og hverjum deginum sem líður að fríi. Fékk líka að vita í dag að þær í Isabellu vilja fá mig og ég hlakka til að leiðbeina ráðvilltum kærustum og eiginmönnum í nærfataleit ásamt Þórnýju.

Kannski ég sletti málningu á pappakassa...? Nei, ég hlæ frekar meira að exurunum. Það er skemmtilegra.

2006-12-10T19:05:00.000Z

Ég skal líka taka það fram, hélt Kleanþes áfram, að trúarlega röksemdin styrkist fremur en veikist af efahyggjunni, sem þú hefur svo miklar mætur á, og verður fastari í sessi og óumdeildari. Að girða fyrir röksemdir eða rökleiðslu að öllu tæi er annaðhvort látalæti eða vitfirring. Yfirlýst hlutverk allra skynsamra efamanna er einungis að vísa á bug torráðnum, langsóttum og hárfínum rökfærslum; að halda fast við hyggjuvit og umbúðalausar eðlishvatir, en veita samþykki sitt, hvar sem rök reynast svo máttug, að þeir geta ekki vikizt undan þeim nema með því að ganga fram af sér. Nú eru rökin fyrir náttúrlegum trúarbrögðum greinilega af þessu tæi, og ekkert getur vísað þeim á bug nema rangsnúnasta og þverúðarfyllsta frumspeki.

Hume á hug minn allan þessa dagana. Enda kominn tími til.

2006-12-05T14:43:00.000Z

Það er stutt umfjöllun og viðtal við mig um árshátíðina í Morgunblaðinu í dag. Hún er á Akureyrarsíðunni og fréttinni fylgir mynd af gullfallegu bekkjarsystrum mínum, Anítu og Röggu Sigurðar. Vei!

Ég held hreinlega að ég verði að panta tíma hjá lækni einu sinni enn. Þetta er algjörlega óskiljanlegt og hundleiðinlegt. En ég er að komast í jólaskap sem er bæði sérstakt og skemmtileg. Undanfarin ár hef ég verið hálfgerður jólatrölli, allavega ekkert jólabarn. Núna langar mig helst að setja upp seríur, skreyta piparkökur og gera laufabrauð. Merkilegt.

Í tilefni af jólaskapinu gerði ég jólagjafalista:

-Búsáhöld. Jebb, þið lásuð rétt. Ég hef hugsað mér að flytja að heiman næsta haust og þá er líklega gott að eiga eitthvað annað til búsins en fondue-pott, kökuföt, hnífapör og nokkrar Múmínálfakönnur. Ég verð mjög glöð ef að í pökkunum leynast falleg glös, teflon panna, pottur, sleifar, diskar, skálar eða eitthvað annað praktískt.

- Ullarsokka, vettlinga, náttföt og þessháttar kósýheit er alltaf gaman að fá. Green tea kremið frá Elizabeth Arden flokkast klárlega undir kósýheit. Já og góð tónlist og góðar bíómyndir.

-Bækur eru alltaf efstar á óskalistanum. Hér er smá listi yfir bækur sem mig vantar/langar í. Listinn er í stafrófsröð og náttúrulega ekki tæmandi...

Að hugsa á íslenzku - Þorsteinn Gylfason
Aldingarðurinn - Ólafur Jóhann Ólafsson
Birtíngur - Voltaire
Bláa bókin - Ludwig Wittgenstein
Bréf til Láru - Þórbergur Þórðarsson
Dáið er alt án drauma og fleiri kvæði - Halldór Laxness
Forspjall að frumspeki - Immanuel Kant
Grundvöllur að frumspeki siðlegrar breytni - Immanuel Kant
Íslenskt orðtakasafn - Halldór Halldórsson
Íslenzkur aðall - Þórbergur Þórðarsson
Ljóðaperlur - Jónas Hallgrímsson
Ljóðasafn Steins Steinarrs
Rannsókn á skilningsgáfunni - David Hume
Siðfræði - Páll Skúlason
Svartar fjaðrir - Davíð Stefánsson
The God Delusion - Richard Dawkins
Upp á Sigurhæðir - Þórunn Erla Valdimarsdóttir
Uppruni tegundanna - Charles Darwin

Fræ og Lay Low á föstudaginn...

2006-12-03T11:17:00.000Z

Ræða inspectrix scholae á árshátíð MA 2006:

Ágætu nemendur, kennarar og aðrir hátíðargestir.

Nú er fyrsti desember runninn upp og sagan endurtekur sig. Nemendur Menntaskólans á Akureyri taka sig saman og skipuleggja árshátíð MA, 900 manna veislu – stærstu vímuefnalausu hátíð landsins, eins og ekkert sé. Öll framkvæmd hennar sýnir glögglega hversu samheldinn og metnaðarfullur hópur menntskælingar eru. Hátíð sem þessi væri ekki möguleg nema að allir legðust á eitt. Hver og einn nemandi hefur fengið hlutverk í undirbúningi hennar og það virðist vera sem það skipti ekki máli hvort að fólk pússi hnífapör eða æfi stórt tónlistaratriði, allt er gert með brosi á vör.
Félagsstarf nemenda einkennist iðulega af metnaði og fjölbreytileika og engin undantekning er á því í ár. Kvöldvökur og aðrar uppákomur hafa verið afar vel sóttar af nemendum. Við höfum tvívegis sungið á sal undir styrkri stjórn nýs konsertmeistara, Axels Inga Árnasonar. Stemningin fyrir því að halda söngsal heldur áfram að vera góð og það er ljóst að þessi hefð á ekki eftir að deyja út á næstunni.
Félög hafa verið virk í starfi sínu, stór sem smá. Muninn.is hefur hafið flug sitt á ný eftir að gamla síðan gaf upp öndina og vex nú stöðugt ásmegin. Það er langt síðan að Íþróttafélagið hefur verið jafn virkt og það er nú. Stjórn ÍMA hefur staðið fyrir ótal bekksagnamótum og stefnir á að krýna Íþróttarameistara MA í vor. PríMA hefur haldið námskeið og sér til þess að fólk fái færi á að læra undirstöðuatriðin í allskyns dönsum, allt frá argentískum tangó til hip hop dansa. Kórinn hefur fengið nýjan kórstjóra til liðs við sig og krakkarnir munu halda jólatónleika sína í næstu viku. Leikfélagið gerði garðinn frægan þegar lið þess lenti í öðru sæti í spunaskepninni Leiktu betur. Við megum vera stolt af þeim árangri og það er alltaf gaman þegar að hróður Menntaskólans berst út fyrir bæjarmörkin. Í ár áttum við einnig afar frambærilegt og sterkt ræðulið og getum við öll verið stolt af framkomu þess þegar að við tókum á móti liði Verzló í Kvosinni. HomMA, heimspeki- og menningafélag MA skipulagði Dag íslenskrar tungu í ár og þá kom í ljós hversu marga sterka íslenskumenn við eigum í okkar röðum. MyMA krakkarnir halda áfram að tengja snúrur fyrir okkur og brasa í myndbandagerð. Þau standa einnig vaktina hér í kvöld. Nokkur ný og fersk félög á borð við OlMA, PrestMA og KvikMA voru stofnuð í ár og ég gæti svo sem eytt kvöldinu í að telja upp öll undirfélög Hugins, þrjátíu talsins, og lýst starfsemi þeirra. Það er ánægjulegt hversu stór hluti nemenda tekur þátt í félagastarfinu, það er ekki síðra nám en bóknámið að mínu mati.

Í vetur hef ég átt í miklu samstarfi við formenn annarra nemendafélaga þar sem ég sit í Hagsmunaráði íslenskra framhaldsskólanema. Auk þess sem við sitjum formlega fundi og berjumst fyrir sameiginlegum hagsmunum nemenda skiptumst við oft á sögum og ráðum. Þegar ég segi þessum ágætu krökkum frá því að yfirleitt mæti í kringum 600 manns á kvöldvökurnar okkar, að allt sé áfengislaust, við þurfum ekki að hafa áhyggjur af drykkju nemenda á böllum og í ferðalögum og að við göngum ekki um á útiskóm í skólanum - bæta þau iðulega við í hæðnistóni að það sé nú líka alltaf sól á Akureyri. Ég er ekki tekin trúanleg nema upp að ákveðnu marki.
Það er hollt að bera sig saman við aðra endrum og eins. Með heilbrigðum samanburði getum við bæði lært af öðrum og miðlað reynslu. Það sem mér finnst kannski mikilvægast er að með því að miða okkur við aðra skóla gerum við okkur betur grein fyrir því hver við erum og fyrir hvað við stöndum.
Eftir að hafa átt í þessum samskiptum hefur nokkuð runnið upp fyrir mér. Nokkuð sem ég gerði mér ekki fulla grein fyrir áður. Við í Menntaskólanum á Akureyri eigum eitthvað sérstakt, einhvern einstakan anda sem að ríkir aðeins hér. Ef ég ætti að lýsa honum koma orðin; samheldni, metnaður, kraftur og mannvirðing sterkt upp í hugann. Ég held að þið getið öll verið sammála mér um að við eigum að varðveita þennan anda og vera stolt af honum.

Það er eitt mál sem hefur verið mér afar hugleikið undanfarið, en það er lýðræði í skólakerfinu. Ég hef velt því fyrir mér hvort að nægilegt lýðræði ríki, nemendur eru í meirihluta þeirra sem kerfið snertir en hvað fá þeir að segja mikið um það? Fáum við einhverju um það breytt hversu langar kennslustundir eru, hvaða námsbækur við notum eða hvaða aðferðum kennarar beita við kennslu? Ættum við að fá einhverju um þessa hluti, og aðra enn mikilvægari, ráðið?
Að mínu mati hefur orðið vakning hjá nemendum undanfarin þrjú ár. Þegar að stjórnvöld ætluðu allt í einu að gjörbreyta menntakerfinu að nemendum forspurðum stóð okkur ekki á sama. Þegar að við ákváðum að láta rödd okkar heyrast og mótmæla því að fá ekki að hafa áhrif á mál sem varðaði okkur, sást vel hversu öflugt afl við erum ef við stöndum saman. Samræmd próf voru tekin úr umferð eftir að nemendur ýmist skiluðu próförkunum auðum eða gengu skrefinu lengra, eins og MA-ingar, og sniðgengu hreinlega prófin. Einnig lítur út fyrir að horfið hafi verið frá einhliða styttingu náms til stúdentprófs og er það trú mín að skoðanir og viðbrögð nemenda spili þar sterkt inn í.
Við þurfum að halda áfram að vera vakandi fyrir umhverfi okkar og láta skoðanir okkar í ljós. Kerfið á ekki að vera rammi, ekki eitthvað þungt bákn sem við verðum að berjast í gegnum án þess að fá nokkru breytt. Við ættum að móta kerfið og hafa áhrif á það. Við erum menntakerfið, án okkar væri ekkert kerfi. Við höfum sannað það fyrir sjálfum okkur og öðrum að ef við erum vakandi og látum okkur málin varða getum við haft áhrif.

Kæru samnemendur. Davíð Stefánsson vissi hvað hann var að fara þegar hann samdi ljóðið við skólasönginn okkar. Hann vissi hvað býr í menntskælingum og ég veit það líka. Við skulum halda áfram að sýna það að afl og andi eigi skóla Norðanlands.

Takk fyrir.

Svo mörg voru þau orð. Árshátíðin heppnaðist frábærlega. Allt frá skemmtiatriðum, borðhaldi og til ballsins... Ah þetta var svo frábært kvöld. Ég náði að slaka ótrúlega vel á, enda var engin ástæða til að stressa sig. Það var gott fólk í hverju horni. Stelpurnar voru glæsilegar í þjóðbúningnum - og strákarnir ekki síðri. Ég skil ekki hvernig ég stóð enn í lappirnar kl. 6 á laugardagsmorgun eftir að við vorum búin að ganga frá. Ég svaf í tvo tíma nóttina áður og dansaði svo allan tímann við Jagúar, í þjóðbúningnum sem er erfiðara en í gallabuxum og bol. Haha, vá þetta var svo gaman.

Vandræðalega móment kvöldsins var klárlega eftir að ég hafði klárað að flytja ræðuna mína. Ég sé útundan mér að Jón Már stendur frá borðinu sínu og skundar í átt að mínu. Einhvern veginn ákvað ég samt bara að hann væri á leiðinni á baðherbergið. Ég veit ekki fyrr en þessi stóri maður ætlar að kippa mér upp úr sætinu mínu. Gott og vel, hefði glöð skotist upp úr því nema hvað að ég flækti mig í pilsinu. Tvisvar! Það leit því út fyrir að ég væri að streitast rosalega mikið á móti því að standa á fætur, haha. Hefði kannski ekki orðið jafn vandræðalegt ef að Sigga Ásta hefði ekki hreinlega kafnað úr hlátri fyrir aftan mig. Loksins komst ég á fætur og fékk þá stærsta knús sem ég hef fengið - bókstaflega því þetta er jú stærsti maður sem hefur knúsað mig. Haha... æ ég var rauð í framan það sem eftir var borðhalds.

Skringilegt að þessi stærsti atburður skólaársins sé búinn. Nú tekur við verkefnavinna þar sem kennarar taka þessari fjarveru minni og slæmum skilum á verkefnum misvel. Dálítið erfitt að skilja hvað fer fram bakvið tjöldin og hvað það þarf til að skipuleggja félagslífið í þessum skóla. Sumir hafa í hótunum... Fjárans.

Kelga.

2006-11-30T10:27:00.000Z

Í allan gærdag velti ég því fyrir mér hvað færi úrskeiðis. Það gekk hreinlega bara of vel. Skreytingarnar tilbúnar, og aldrei verið jafn flottar eða umfangsmiklar. Allt virtist vera í lagi með hljómsveitir, skemmtiatriði, matinn, borðaplanið til, fullt af góðu fólki búið að bjóða fram aðstoð sína, búið að skipta bekkjum niður á tíma í Höllinni og bara... Það hlaut eitthvað að klikka.

Það klikkaði náttúrulega ekkert nema ég sjálf. Tímasetningin var frábær, ég stóð uppi á stól í fínu fjöri og límdi akrýldúk á súlu. Allt í einu fæ ég gamalkunnan sting hægra megin í kviðarholið, leggst niður og bamm. Sprenging upp í maga og niður í fætur. Nei ónei, þetta átti að vera búið eftir að botnlanginn var tekinn úr mér í kviðarholsspegluninni í haust. Það er sumsagt greinilegt að þessi veikindi eru ekki horfin og eftir að ég var búin að grenja doldið, fá aðeins óráð og kúra í sófa, æla smá og átta mig á því að ég væri engum til gagns fór ég heim, tók verkjalyf og lagðist upp í rúm.

Arg! Hvurslags tímasetning er þetta? Hvurslags læknadruslur að finna ekki út hvað er að mér?

Mér líður skár núna, ætla í sturtu og taka meiri verkjalyf og fara upp í Höll. Krakkarnir eru reyndar að standa sig eins og hetjur og það er allt á áætlun en oj hvað það er óþægilegt að liggja heima þegar allt er á fullu. Vona að þetta versni ekki úr þessu, mig langar að njóta kvöldsins.

2006-11-29T09:03:00.000Z

Ég hafði hugsað mér að skrifa langan pistil um keppnina á föstudaginn. Ég er hinsvegar að reyna að kúpla mig út úr þessu og einbeita mér að komandi árshátíð. Það eina sem ég vil segja er að ég er stolt af menntskælingum og framkoma Verzlinga á föstudaginn var í stíl við samskiptahætti þeirra fram að keppninni.

Við fáum Höllina í kvöld og núna er lognið á undan storminum. Við í stjórninni erum að brasa við að undirbúa allt sem best, svo að þetta gangi nú smurt næstu tvo daga. Ég sé ekki að það sé ástæða til annars, við erum á ótrúlega góðu róli og ég er að vinna með snillingum. Ég hlakka svo til á föstudaginn!

Ég ætla að fara að vinna, enda á mynd af uppáhalds fólkinu mínu.

2006-11-24T13:15:00.000Z

Morfís keppnin milli MA og VÍ fer fram í Kvosinni í kvöld. Mikið hlakka ég til að sjá krakkana mæla gegn Satan uppi á sviði og láta Verzlinga finna fyrir því.

Vinnubrögð Verzlinga hefði ég aldrei getað ímyndað mér áður en undirbúningurinn hófst. Hótanir, frekja, malarhroki, klíkuskapur og fleiri verri hlutir sem óþarft er að telja upp á opinberri síðu sem þessari.

Menntskælingar hafa þó staðið keikir og ekki látið kúga sig. Við höfum reynt að leysa málin skynsamlega og af sanngirni, annað en borgarbörnin. Ég er búin að fá alveg nóg af þessum samskiptum sem hafa einkennst af blekkingum, hótunum, leynifundum, leiðinlegum símtölum og gervihaglabyssum. Það verður gott að fá ráðrúm til að undirbúa árshátíðina um helgina þegar keppninni er lokið.

Hasta La Victoria MA!

2006-11-15T23:08:00.000Z

Við búum á jaðri þess óbyggilega.

Frost og snjór og blautar tær og næðingur í hálsakot gerir lífið afar erfitt núna. Mig langar mest að skæla eins og lítið barn, kúra uppi í rúmi og leggjast í hlýjan og notalegan dvala. Ah... sjáið þið þetta ekki fyrir ykkur? Norðangarrinn næðir á gluggunum, en það skiptir engu því að hnausþykk sængin í brakandi hreinu rúmfötunum hylur ykkur. Að hjúfra sig saman í ullarsokkum með góða bók. Dæs.

Þessi lýsing samræmist minni tilveru ekkert sérlega vel. Djíslúís, allt í einu er hálfur mánuður í árshátíð. Ha? Hvenær gerist það. Það er samt alveg svakalega gaman, sérstaklega vegna þess að það er allt á blússandi siglingu og þó að það sé í mörg horn að líta gengur allt glimrandi vel. Alþjóðlegur dagur nemenda er á föstudaginn, og þá munu nemendur MA, HA og VMA vekja athygli á stöðu nemenda í íslensku samfélagi. Það er spennandi og vissulega nauðsynlegt að vekja athygli á þessum málaflokki. Þing um lýðræði í skólastarfi á laugardaginn, sem er einnig spennandi. Sufjan Stevens sama kvöld, ji ég hlakka til. Rúsínan í pylsuendanum - mamma var að bjóða mér á Sykurmolana! What the hell? Snilld, hver er með?

Haha það óvæntasta og skemmtilegasta sem gerðist í dag var samt þegar að Halldór Áskell tæklaði mig uppi á sviði, í miðri tilkynningu í frímínútum í dag. Ha?! Haha, þetta er í fyrsta skiptið sem ég hef verið tækluð, á ævi minni. Pínu fyndið, nei... hellings fyndið.

Arg, ég þarf að gera svo margt og ég er svona semí-manísk. Kemur í staðinn fyrir amfetamínsterana svo það er í lagi.

2006-11-11T00:46:00.000Z

Síminn fundinn.

Hvað get ég sagt?

Jú eitt:
Ég fékk níu fyrir Hemúls-verkefnið í sálfræði. Ha? Náttúrulega mesta bullverkefni sem ég hef skrifað, fyrir utan að ég gerði það á 20 mínútum og vissi ekki á nokkrum tímapunkti út á hvað það gekk. Ástæður fyrir einkunninni eru hugsanlega gúdvill frá kennaranum, eða einhver leyndur hæfileiki minn til að láta eins og ég viti meira en ég veit. Sama hver ástæðan er þá á ég kannski séns í þessum áfanga.

Svo held ég að það eina rétta í stöðunni sé að vitna í Belle and Sebastian:
"Get me away from here I´m dying, play me a song to set me free..."

2006-11-10T12:27:00.000Z

Mér líður illa.

Síminn minn týndist í gær, og jeminn það er allt að fara fjandans til. Nennir plís einhver að finna hann fyrir mig? Argh.

2006-11-05T20:26:00.000Z

Menntamál eru mér hugleikin þessa dagana. Ef að lífið væri Disney-mynd, fengi ég brjálaðan vísindamann (leikinn af Robin Williams) til að koma mér tímabundið fyrir í líkama Þorgerðar Katrínar. Ég ætla að gefa sjálfri mér, sem menntamálaráðherra, hálfan mánuð til að toga í nógu marga spotta til að breytingar verði á. Þetta myndi ég vilja gera á fjórtán dögum:

-Ákvæði um að “börnum skuli inrætt kristilegt siðgæði” yrði fellt úr námsskrá á fyrsta degi.

-Ég myndi taka fyrir öll afskipti þjóðkirkjunnar af skólunum, á öllum stigum. Þetta hefði það í för með sér að hvorki leikskólabörn né grunnskólabörn færu í messur á skólatíma. Það myndi ekki líðast að börn væru látin fara með morgunbænir eða að þau þurfi að standa fyrir framan bekk og kennara og verja trú sína, eða trúleysi. Fráleitt yrði að fermingarfræðsla væri sett inn í stundartöflu barna og prestar kæmu inn í skóla til að kynna fermingarfræðsluna. “Vinaleiðin” væri sömuleiðis úr sögunni – prestar og djáknar væru ekki gjaldgengir starfsmenn í skólum, eða fengju leyfi til að hafa aðstöðu innan veggja þeirra. Djáknar mættu ekki ganga inn í tíma og kalla nemendur í viðtal til sín án vitundar foreldra.

-Trúabragðafræðsla yrði aukin til muna, sérstaklega með tilliti til þess fjölmenningasamfélags sem Ísland er orðið. Lögð er áhersla á að kennsla og námsefni sé hlutlaus, og að trúarlegt uppeldi liggi alltaf á herðum foreldra. Skólinn á ekki að sjá um trúarlega innrætingu.

-Samræmd próf í grunnskólum yrðu endurskoðuð alvarlega. Málið sett í nefnd!

-Starfsnámi yrði gert hærra undir höfði. Stefna yrði sett um að hætta eigi að beina öllum beint í bóknámsskólana, frekar á að horfa til þarfa hvers og eins. Mín skoðun er sú að brottfall úr framhaldsskólum megi að stórum hluta skýra með því hversu margir eru sendir í bóknám, án þess að hafa forsendur til að læra það, eða hafa áhuga á því. Hætt væri við að loka öllum starfsnámsdeildum sem væru með færri en 18 nemendur. Þetta væri gert bæði með landsbyggðarstefnu og atvinnulífið í huga. Það er óásættanlegt að flestar starfsnámsdeildir verði einungis á höfuðborgarsvæðinu og það vantar gott iðnaðarfólk á Íslandi!

-Tafarlaust væri fallið frá áformum um styttingu náms til stúdentprófs. Hætt væri við skerðingu á námi og einhliða styttingaráformum, þar sem ekki er horft til þarfa einstaklinga. Þess í stað yrði litið til nýrrar starfsnámsskýrslu og stefnt að því að tillögur sem þar koma fram nái fram að ganga. Þetta hefði það í för með sér að hver og einn getur fengið nám við sitt hæfi og valið þá áfanga sem nýtast honum best í áframhaldandi námi. Meiri ábyrgð og frelsi yrði sett á herðar skólameistara, og það er skólanna sjálfra að búa til námsframboð fyrir nemendur. Tengsl milli atvinnulífs, háskóla og framhaldsskóla munu aukast. Hver nemandi fengi meiri og markvissari námsráðgjöf en áður og getur lokið stúdentsprófi á tveimur, þremur, fjórum eða fimm árum - allt eftir því hvað hann vill mennta sig mikið og á hve löngum tíma. Þetta myndi líka gera iðnnámsnemum auðveldara fyrir að útskrifast með stúdentspróf.

-Það eru ótal ástæður fyrir því að styttingin er verri heldur en nýja skýrslan og ætla ég að hætta að telja þær upp.

-Ég myndi fá Robin Williams til að breyta Hildigunni Þórs í fjármálaráðherra. Þegar það væri búið og gert, semdi ég við hana um að auka fé til menntamála verulega. Horft væri til Norðurlandanna, nemendur myndu hætta að þurfa að kaupa bækur úr eigin vasa og fengju styrki. Ég tel nefnilega að það sé önnur ástæða fyrir því að brottfall sé mikið á Íslandi en sú að nám til stúdentprófs sé langt. Fjárhagur ungmenna spilar þar stóra rullu að mínu mati. Lagt yrði beint fé í menntun og það væri tekið upp styrkjakerfi áþekkt því sem er í Danmörku.

Ef að öll þessi mál kæmust í réttan farveg á fjórtán dögum held ég að ég mætti vel við una. Ljúft er að láta sig dreyma...

2006-11-02T00:22:00.000Z

"Í bókunum eftir Tove Janson um múmínálfana gætir margra kynlegra kvista. Í Múmíndal er lífið yfirleitt frekar einfalt, þó að ýmislegt óvænt geti komið upp á. Bækurnar og þættirnir snúast um Múmínsnáðann, fjölskyldu hans, vini og stundum skuggalegri persónur. Einn karakterinn er einskonar gamall frændi, og heitir Hemúllinn. Ef að ég væri sálfræðingur í Múmíndal þá a) liti ég líklega út eins og Fillifjónkan og b) tæki ég því fagnandi ef að Hemúllinn vildi leggjast á bekkinn hjá mér. Eftir að hafa spjallað við Hemúlinn myndi ég líklega greina hann með ofsóknarkennd. Ég held að það væri heldur ekki galin hugmynd að greina hann með ofuruppburðarleysi og auk þess er hann, að mínu mati, með snertu af áráttu- og þráhyggjuhegðun".

Röð óskiljanlegra atburða varð til þess að ofanritaður texti er byrjunin á 10% sálfræðiverkefni. Ha? Ég skil náttúrulega ekkert þessa stundina. Það er þó alltaf gaman að grufla í múmínálfakarakterum, og ég er að hugsa um að kryfja Hemúlinn í kjölinn í nótt.

Það er ekki laust við að árshátíðarstress sé að magnast upp. Allt heila klabbið var upplýst í dag, og var það vel. Jagúar mun spila fyrir dansi, Þuríður og hásetarnir grípa svo að sjálfsögðu í nikkurnar í hléi. Uppi verða DJ Gísli Galdur og DJ B-Ruff. Heiðursgestur er Sigmundur Ernir Rúnarsson.

Fer suður á morgun með Gittu. Þar er ætlunin að slaka á í Borgarnesi og gista eina nótt, og halda svo í borgina. Bíða mín þar þrír fundir, menntamálaráðuneytið, HÍF og svo MR-MA fundur. Sófinn í Njálsgötunni fær nú líklega að finna fyrir því. Ef ykkur langar að hitta mig meðan ég er í borginni skuluð þið hringja, fyrir alla muni. Ég sný heim á leið á laugardeginum einhvern tíman.

Tilhlökkun, spenningur, ógleði, svitaköst, svefnleysi, samviskubit yfir að vera að blogga, þreyta eftir næstum sex tíma fundarhöld í dag, leiði á íslensku samfélagi... Það gengur margt á í litlu höfði. Samt alveg ótrúlega gaman að vera til. Sérstaklega þegar maður er að gera eitthvað jafngáfulegt og að sálgreina Hemúlinn.

2006-10-27T01:49:00.000Z

Ég ætlaði að skrifa um eitthvað málefnalegt, eins og um gagnrýna og hlutlausa umfjöllun í fjölmiðlum eða hvalveiðarnar. Öll mín aukaorka þessa dagana fer hinsvegar í "égeraðverðatuttuguára-hvaðáégaðgeraviðlífmitt" tilvistarkreppuna sem ég er föst í. Auk þess að vinna úr því sem ég sjálf vil, þarf ég að takast á við (oft og tíðum óraunhæfar, óþarfar og kjánalegar) kröfur annarra. Það er einhvern veginn meira en ég þoli akkúrat núna.

Staðreyndin er sú að ég er ótrúlega viðkvæm fyrir gagnrýni og hef alltaf verið. (Einn af mínum stærri göllum. Eða persónueinkennum, eftir því hvernig maður lítur á málið). Þegar ég fæ á mig gagnrýni, sérstaklega frá fólki sem ég virði og elska, þá fer hún beint í hjartað. Ég verð alltaf eins og snúið roð í lengri tíma á meðan hjartað vinnur úr aðfinnslunum. Það líður líka oftast langur tími þar til þær komast upp í heilann, og geta hugsanlega umbreyst í eitthvað gagnlegt. Þangað til eru þær algjörlega tilgangslausar og liggja eins og mara á brjóstinu á mér.

Sumir myndu kalla þá gagnrýni, sem ég er að vísa í, umhyggjusemi. Það er hinsvegar ekki alltaf gott að segja hvar umhyggjan endar og afskiptasemin byrjar.

Púff.

Ég held að núna þurfi ég að skríða ofan í holu í dálitla stund og meta hlutina fyrir sjálfa mig. Það er engin þörf á umhyggjusömum/afskiptasömum vinum/ættingjum sem ætla að "beina mér á réttari braut" eða benda mér á ótal "betri" leiðir til að lifa lífinu. Ósanngjarnar væntingar frá öðru fólki eru vinsamlegast afþakkaðar. Ég vænti alveg nógu mikils af sjálfri mér, þó að aðrir fari ekki að krukka í höfðinu á mér.

Annars held ég að ég hafi það bara fínt, svona að mestu leyti. Fyrir utan pirringinn og einbeitingarleysið og ruglinginn og sárindin. Næst á listanum er að læra að brynja mig betur og loka eyrunum þegar það á við.

Ég efast um að nokkur maður hafi fundið samhengi eða lesið eitthvað af viti úr þessari færslu. Mér er eiginlega alveg sama. Ég vil þó taka fram að með þessu er ég ekki að halda því fram að ég sé hafin yfir alla gagnrýni. Ætli gagnkvæm virðing sé ekki lykillinn, og að þekkja sín mörk?

Æi, takið þessu eins og þið viljið - góða nótt eða eitthvað...

2006-10-22T18:53:00.000Z

Skrýtin helgi að baki. Að hluta til alveg dæmigerð akureysk októberhelgi, en samt svo langt frá því.

Æi það er svo margt sem mig langar að skrifa, en sumt er best að byrgja inni. Rita svo eitthvað merkingar- og tilgangslaust í staðinn. Eða pósta bara mynd.

(Mig langar að vera Alex á öskudaginn).

2006-10-16T02:31:00.000Z

Óvissan er eitt það alversta sem ég get ímyndað mér.

Þess vegna er svo gott að geta stigið upp úr einum polli óvissunnar og vita loksins eitthvað í sinn haus. Það er gott að hafa eitthvað ákveðið til að stefna að, einn punkt - í staðinn fyrir allan sjóndeildarhringinn.

Um leið og það er búið að ákveða eitthvað mikilvægt vakna efasemdirnar, og þær eru næstum því meira nístandi heldur en óvissan. Þær liggja þó ekki jafn þungt á manni, allt í einu getur maður andað djúpt og er næstum því almennileg manneskja.

Pínu fullorðins líka, háskóli er fullorðins.

2006-10-09T01:18:00.000Z

Akkúrat núna líður mér eins og ég búi á Akureyri.

Akureyri eins og hún í rauninni er, horfi maður afstætt á hlutina - pínulítið sjávarþorp á hjara veraldar. Þar sem haustið er blautt og kalt og veturinn enn kaldari. Það líður ekki á löngu þar til það verður dimmt meirihluta dags og það verður erfiðara en orðum tjáir að nefna að drulla sér fram úr á morgnana. Ekkert brýtur upp rútínuna, hún festir sig bara í sessi. Sömu sálirnar ráfa um bæinn, misjafnlega skammdegisþunglyndar eða skrýtnar. Sama fólkið rífst, hlær saman, fer í sleik, drekkur, ríður, slæst, spjallar og skemmtir sér helgi eftir helgi, svo úr verður flókið mynstur. Öllum er samt sama þegar liðið er á vikuna.

Hinsvegar er ég vetrarrómantíker í mér. Líka smábæjarrómantíker. Svo þetta ætti að reddast, ef ég reyni að halda mér nokkurnveginn fyrir utan fyrrnefnt mynstur og hlæja góðlátlega að geðveilu sálunum, því nei ónei, ekki er ég eins og þær. Rútínuna má brjóta upp með því að hella sér í félagsstörf - svo góð geðhjálp. Fyrir vetrarrómantíker má snúa skammdeginu yfir í gleði yfir að klæða sig í ullarsokka, fara á fjöll, ganga um hvítar götur með iPodinn og hlusta á alla angurværu tónlistina í heiminum, drekka óhóflegt magn af tei, gleðjast endalaust yfir ótrúlegri fegurð norðurljósanna, kúra undir þykkri sæng, lesa og borða engiferkökur.

(Þrátt fyrir allt bjartsýnishjal - einn vetur enn. Svo er ég þotin).

2006-10-03T23:55:00.001Z

Tilgangsleysið er algjört, en samt ekkert. Breytnin skiptir svo miklu máli, en í raun engu. Hvað á þá að gera, við hvað á að miða?

Það sem er vont er svo gott.

Hverjum á að þóknast nema sjálfum sér? Hvernig þóknast maður sjálfum sér og hvað er manni í hag? Fæða heilans, líkamans, andans - allt rennur þetta saman. (Það sem er gott er samt svo vont!) Viðmið og gildi, og ha? Eru ekki allir á sama máli? Allt í einu meikar félagsfræði 103 sens.

Ör, ör, ör. Stóra orðabókin hefur þetta að segja um orðið ör: (Lesist hratt, hugsast hratt).

Leggja ör á streng, skjóta örinni að óvininum, örin þýtur fram hjá, örin hæfir skotmarkið, örin missir marks.
Oddhvöss, hvassydd, beitt ör.
Tundurör, eiturör, ástarör, helör, herör.

Ör eftir sárið, áverkann. Það hefur myndast ör.
"Þó undir græðist er örið eftir".

Vera ör í skapi, verða ör af víni, örir skapsmunir, örar tilfinningar, ör vöxtur, ör þróun.

Ég fann lykilorðið.

Ég er samt búin að fá nóg af örum, allskyns.
Breyttur lífsstíll, þrátt fyrir að hann þjóni ekki nokkrum tilgangi.

2006-09-30T21:29:00.000Z

Ég er í Reykjavík! Vei.

Nú vorum við Kristján Einars að ákveða að fara frekar á myndina My super ex girlfriend frekar en John Tucker must die... erfið ákvörðun!

Fundurinn var skemmtilegur, Njálsgata var skemmtileg og lífið er skemmtilegt. Flýg heim á morgun, það verður gaman.

Ble.

2006-09-24T23:28:00.000Z

Helstífréttumpunktablogg:

-Freyjulundur var ótrúlega skemmtilegur. Á allan hátt.
-Trúnó?
-Ég elska lyktina af Green tea dótinu mínu. Namm.
-Sár eru óðum að gróa, bæði á líkama og sál. Eða svona.
-Mig langar í gulrætur.
-Ég er gribba og skráði mig úr heimskulega félagsfræðiáfanganum.
-Tók í staðinn rannsóknarritgerð í heimspeki. Eh... Hlakka til
og kvíði fyrir að takast á við það.
-Mig klæjar stanslaust í augað! Verð að fara í heyrnarmælingu...
-Hjartsláttur?
-Það er mikið að gera og um margt að hugsa. Eins gott að fara að byrja.

Geisp og bless.

2006-09-15T20:20:00.000Z

Sumarið þotið frá og skólinn farinn í gang. Fljótt að líða. Ég þurfti því miður að byrja nýtt skólaár á því að leggjast inn á sjúkrahús. Fór í kviðholsspeglun, þar sem átti að athuga hvernig stæði á þessum stanslausu kviðverkjum mínum. Botnlanginn var tekinn í leiðinni þar sem hann leit eitthvað skringilega út, líklega hef ég þá veið með króníska botnlangabólgu. Vonandi var það meinið. Nú er ég þessvegna með þrjú göt á maganum og verk í öxlunum, vegna koltvísýrings sem var sprautað í magann á mér. Oj. Vonandi verð ég orðin hressa gellan áður en langt um líður, þarf að fara að gera eitthvað af viti. Þangað til held ég að ég lifi bara á panodili, bólgueyðandi og Family guy.

2006-09-10T09:03:00.000Z

Bulgaria er fjor. Fyrir utan ad jordin her virdist vera oslettari en annarsstadar i heiminum og eina smavaegilega matareitrun gengur allt glimrandi vel. For til Istanbul i tveggja daga ferd og thad var geggjad. Hagia Sofia, Blaa Moskan og umferdin, alveg ekta.

Bara ad lata vita ad eg se a lifi, heydo.

2006-09-03T20:15:00.000Z

Minningargrein sem birtist í Mogganum í gær:
-----
Það er sumar í Keldudal. Afi Leifur situr á sínum stað, á svarta legubekknum með lúna símaskrá á borðinu fyrir framan sig. Tengdasynirnir sitja á móti honum og afi ræðir við þá um silungsveiði og hesta. Í eldhúsinu gengur mikið á, það er fullt af konum og mat. Amma og dæturnar flétta grillbrauð og undirbúa kjötið á meðan þær tala og hlæja saman. Barnabörnin hlaupa um húsið og leika sér, þau eldri passa upp á hin yngri. Rétt eftir að lagt er á borð kemur afgangurinn af fjölskyldunni inn eftir fjósverkin og allir borða saman. Svona vildi afi hafa það – í þessu umhverfi á ég eftir að muna hann.

Ég lærði margt af afa þau sumur sem ég eyddi í Keldudal. Hann kenndi mér að meta þann andans mann Davíð Stefánsson. Afi sýndi mér líka fram á mikilvægi þess að vera vinur vina sinna, traustari félaga en hann verður erfitt að finna. Það dýrmætasta sem ég lærði samt af afa var sýn hans á fjölskylduna. Hann var stoltur af fólkinu sínu, það fundum við barnabörnin í hvert sinn sem við hittum hann. Afa leið best þegar hann hafði alla í kringum sig, þá var hann ríkur.

Ég naut þeirra forréttinda að þekkja afa í nítján ár og fyrir það er ég þakklát. Við Axel munum segja frændsystkinum okkar frá honum og andi afa mun ríkja þegar við hittumst.

Þú ert eins og náttúran vildi, að þú værir.
Vöxt þinn hindraði aldrei neinn.
Allir vegir voru þér færir –
Viljinn sterkur og hreinn. (Davíð Stefánsson).

Takk afi fyrir stundirnar okkar saman. Ég á aldrei eftir að gleyma kvöldinu þegar við vorum tvö ein eftir í Skarðarétt að borða töggur, ganga frá og spjalla við fólkið. Takk fyrir öll sveitaböllin sem þú tókst mig með á. Það var alltaf sport að fara með þér, þú þekktir svo marga. Takk fyrir dansana sem við dönsuðum á þorrablótunum - takk fyrir allt.

Þín Kristín Helga.
-----

Jarðaförin var í gær. Hún var í senn ofsalega falleg og erfið. Það var allt eins og afi hefði viljað hafa það, Álftagerðisbræður sungu eins og þeir ættu lífið að leysa og það fóru fjórir reiðmenn á undan líkbílnum í gegnum hlaðið í Keldudal. Hann var jarðaður í Rípurkirkjugarði, og Sigurbjörn Bárðarsson hélt í Ísold, heiðursverðlaunahryssuna hans við gröfina þegar fólkið signdi yfir. Það voru líklega í kringum 600 manns í jarðarförinni, félagsheimilið og safnaðarheimilið voru notuð og öllu varpað þangað inn. Erfidrykkjan var svo haldin í Reiðhöllinni, sem hefur aldrei verið gert áður. Það var nú samt í hans stíl og það dugði eiginlega ekki minna fyrir þá 450 manns sem mættu. Æ, kannski er ég ekki hressa gellan að tala bara um afa minn á blogginu sínu, en ... einn af mikilvægari mönnum í mínu lífi. Fattaði það ekki fyrr en maður fór að lesa allar minningargreinarnar og rifja upp hvað ég hef marga eiginleika beint frá honum. Öll mín stjórnsemi, áhugi á félagsstarfi og þörf fyrir að skipuleggja stóra viðburði kemur beint frá honum.

Hehe, Gitta er búin að hringja og senda sms frá Búlgaríu nokkrum sinnum og ég er ekki frá því að ég sé að verða spennt. Þetta verður snilld, og eitt er víst að ég ætla að nota þessa viku vel! Sleppa því að hugsa og hafa áhyggjur af hlutum í eina viku, það verður víst nóg að hugsa um í vetur.

2006-08-28T18:25:00.000Z

Afi var fluttur á Fjórðungssjúkrahúsið á Akureyri í gærmorgun. Hann hafði verið í fullu fjöri í sveitinni, en hneig skyndilega niður og lamaðist hægra megin. Það var talið að hann væri með blóðtappa í heila. Þegar þetta gerðist var ég að leggja af stað suður með Kristjáni. Þar sem við vonuðum að tappinn væri ekki mjög alvarlegur ákvað ég að halda mínu striki, stefndi á gleðskap í Borgarnesi og Búlgaríuferð. Eftir sneiðmyndatöku kom fljótt í ljós að afi ætti ekki langt eftir, hann var með heilablæðingu og þá stærstu sem læknirinn hafði séð á mynd. Systur mömmu lögðu strax af stað norður, ég fór út í Bifröst og til baka með frænkunum. Húnavatnssýslurnar hafa aldrei verið verið svona langar. Þrátt fyrir það komumst við seint og um síðir á sjúkrahúsið, í tæka tíð til að kveðja. Afi var þá meðvitundarlaus, og smátt og smátt dró af honum. Það var gott að vera saman og vera hjá honum þegar hann fór, en erfitt. Það var kannski erfiðast að Axel gat ekki verið hjá okkur, hann kemur heim á miðvikudaginn.

Ég var í Keldudal á hverju sumri frá fimm ára til sextán ára aldurs. Ég ólst því að miklu leyti hjá afa og ömmu, og það er fjársjóður sem ekki verður tekinn frá mér. Það er ótrúlega erfitt að ímynda sér Keldudal án afa. Höfuð fjölskyldunnar er farið, hver á að skipuleggja allar veislurnar og benda á rollurnar í réttunum? Æ svo margar minningar, ég er skrýtin í höfðinu. Við Axel standandi á pallinum á fjórhjólinu, hoppandi af til að færa fyrir eða opna hlið. Afi að gera grín að mér í verstu gelgjuköstunum og segja mér að ég fengi ekki háan dóm fyrir geðslag, væri ég hryssa á kynbótasýningu. Þrátt fyrir gelgjuna var ég samt alltaf glöð þegar hann bauð mér á sveitaböllin, og svindlaði mér jafnvel inn. "Hún er með mér" rumdi í honum þegar hann bauð mér á Laufskálaréttarballið og ég var spurð um skilríki. Það voru fáir sem þorðu að andmæla afa, svo inn fór ég og dansaði nokkra dansa við gamla.

Kistulagningin verður á föstudaginn og útförin á laugardaginn. Ég vil ekki missa af henni og verð því bara aðra vikuna úti í Búlgaríu. Nú er ég orðin dauðþreytt og veit ekki sérlega margt, ætla að leggja mig.

2006-08-20T20:33:00.000Z

Seinustu nótt eyddi ég á elló í hámenningunni, með Þórbergi Þórðar, Húbbabúbba og krossgátubókinni Ban. Menningarnótt í Reykjavík hvað... Jæja, allt í lagi. Ég viðurkenni að mig dauðlangaði suður, en ég var sett á næturvaktir alla helgina. Ekki minn tebolli svosem, ég verð ringluð í hausnum af þessu. Fer á seinustu næturvaktina í kvöld sem er ánægjuefni. Raunar á ég bara fimm vaktir eftir. Ó, það er svo margt að hlakka til. Freyjulundur á föstudaginn, Borgarnes á sunnudaginn og svo bara Búlgaría skömmu eftir. Allt að skella á.

Eftir fullt af "vökvaðu blómin, gefðu kettinum, mundu að læsa og slökkva ljósin" lögðu mamma og pabbi af stað til Danaveldis á fimmtudaginn. Þar spássera þau með einkasyninum og tengdadótturinni og finna sér líkast til margt til skemmtunar. Mamma heldur svo áfram til Finnlands á miðvikudaginn, þar sem hún ætlar að fara á ráðstefnu. Kannski verða Múmínsnáðinn og draumaprinsinn minn á vegi hennar, hver veit?

Ó Snúður... Hah.

Já, meðan ég man. Ég er að pikka þessa færslu í nýju fínu tölvuna mína! Já, Elfa vildi vera hip og kúl og fá sér Macbook, pff, hver vill svoleiðis. Jæja, mig langar reyndar dálítið í þannig, en þar sem ég er of nísk var eins árs gamli iBookinn hennar Antonsdóttur ákjósanlegur kostur í stöðunni. Nú á ég tvo iBook-a, einn sex ára gamlan, hægan, 12" með skrýtinni lykt og 14" glansandi fína og hraðvirka með engri lykt. Vei! Samt á sú litla alltaf eftir að eiga stað í hjarta mér, þrátt fyrir lyktina, hægvirknina, skítuga lyklaborðið og rispurnar.

Oh, kannski ég fari að vökva þessi 500 blóm eftir þeim nákvæmu leiðbeiningum sem ég fékk við brottför foreldranna. Ég sver að þegar ég flyt í eigin húsnæði mun ég eiga eina orkídeu og ekki eina plöntu til viðbótar!

2006-08-14T21:58:00.000Z

Nei, ég skæli bara. Ástæðurnar fyrir því eru held ég "of mikil" samfélagsvitund, erfiður vinnudagur og þessitímimánaðarins. Reyndar finnst mér seinasta ástæðan afar leiðinleg og klisjukennd, en af einhverju hljóta þessi ósköp að stafa.

Ég er líklega búin að lesa nægilega mikið um Ísraels-málið eins og það leggur sig og íslenska öfgatrúarmenn í dag. Þessi skammtur ætti að duga mér í einhvern tíma. Ætla allavega að melta hann áður en ég frussa út úr mér alltof miklu í einhverri geðshræringu. Já, það gengur mikið á eins og þið sjáið! Kristín - unga reiða konan.

Tónlistin hans Sufjan Stevens gerir heiminn þó aðeins fallegri að mínu mati. Það er ástæða til að gleðjast yfir því, og enn ríkari ástæða fyrir óstjórnlegri kæti eru þeir tveir miðar sem mamma reddaði fyrir mig og Dagnýju á Sufjan. Vei!

Og svo slíta sig frá fréttavefjum og fara að sofa!
Bless.

2006-08-08T23:50:00.000Z

Verslunarmannahelgin rann sitt skeið á enda, eins og helgar vilja oft gera, svona almennt. Á sunnudaginn ætlaði ég aldeilis að láta undan fordómum mínum og fór sko niður í bæ og stefndi í Sjallann. Ætli það hafi ekki einhver forsjón stýrt því að uppselt var í sjálfstæðishúsið (eða þá bara mannfjöldinn) og því lá leið mín á Karó. Það var gott að vera í öruggu umhverfi og hanga með skemmtilegu fólki í hæfilega litlum troðningi. Ævintýragjarna Kristín.

Lágpunktur helgarinnar var hvorki ælupestin sem hrjáði mig, né morgunvaktirnar. Ónei, hann var þegar ég þurfti að taka strætó heim eftir vinnu. Ég hoppaði bara upp í næsta vagn, enda hef ég aldrei nennt að lesa leiðarkerfi strætós á Akureyri. Þeir fara hvorteðer allir uppi í Giljahverfi á endanum. Ég heyrði vagnsstjórann reyndar tala um að hann færi fyrst einhvern hring á brekkuna, en ég taldi mig vel brynjaða ipodnum mínum og var með Þórberg að lesa svo ég var ekkert að bíða eftir næsta. Þegar bílstjórinn var um það bil að leggja af stað streymdu inn nokkrir unglingar.

(Nú legg ég sömu merkingu í orðið "unglingar" og ég gerði þegar ég var 7 ára og las Fúsa Froskagleypi. "Unglingar" eru stórhættuleg fyrirbæri og ég hef alltaf verið smeyk við þá eftir afgerandi persónusköpun Ole Lund Kirkegaard).

Þessir unglingar voru á að giska 14 vetra, illa lyktandi og stelpurnar stífmálaðar í kringum augun. Þeir voru sex talsins og kynjahlutfallið var jafnt. Settust þeir beint fyrir aftan mig, og ég bjóst til að teygja mig í headphonin mín um leið og bílsstjórinn gaf í. Komst ég þá, mér til mikillar skelfingar, í raun um að ég hafði gleymt heyrnartólunum heima. Ég tók til við að fletta Ofvitanum, en hávært spjall krakkanna hindraði alla einbeitingu. Þá var fátt annað að gera en að hlusta á þá.

Á þessum 20 mínútum sem ég sat i strætónum ásamt ungmennunum, varð ég margs vísari um hvernig helgin þeirra hefði verið. Þau rifjuðu upp gærkvöldið hvort fyrir annað, sitt á hvað, þar til heildræn mynd fékkst á það. Þetta voru tappar, og voru enn ímyndunarfull kl. hálffimm um daginn. Þessvegna tók púsluspil minninganna dágóðan tíma og krafðist mikilla endurtekninga. Hresst hresst. Þegar ein pirruð Kelga steig út úr strætónum í Huldugilinu var hún alveg með á hreinu hvar Gunni hafði brotið símann sinn, hvort það var áður eða eftir að Stebbi reið Lísu sem að Óli, Geir og Aldís drápust undir kirkjutröppunum og að lyktin af Tobbu væri sko landalykt, ekki vodkalykt.

Ekki misskilja mig samt, ég var í raun ekki pirruð yfir dvínandi möguleikum æsku landsins eða afskiptaleysi foreldra, eins og svo margt fólk er. (Gjarnan komið yfir miðjan aldur). Ónei, bjánahrollurinn sem fyllti mig fór meira í taugarnar á mér heldur en brostnar hugmyndir mínar um fjölskyldulíf fermingarbarna. Það sem olli hrollinum var þessi yfirgnæfandi fullvissa unglinganna um að þau væru svöl. Að svona væri ógeðslega flott að vera og hver sem héldi öðru fram væri annaðhvort gamall eða fáviti. Þessi uppreisnarandi sem reynir að gægjast fram úr gelgjubólunum og óörygginu, oj þetta verður svo ógeðslegur kokteill.

Ég held að í raun hafi ég að mestu fengið bjánahroll yfir sjálfri mér. Ég gerði mér nefnilega grein fyrir, að þó ég hefði ekki verið "svona" unglingur og hefði t.d. aldrei verið hleypt á útihátíðir, að þá var ég kannski litlu skárri. (Jú, kannski smá skárri, en samt). Altsvo, þegar kom að stælum, tappalátum og einhverri breiðslu yfir óöryggið. Gelgjutímabilið er versta tímabil í ævi minni, so far, og ég vil aldrei vera minnt á það hvernig þessi ár voru.

(Þó að Davíð Stefánsson sé einn af mínum uppáhalds mönnum og að Yngismey sé fallegt ljóð, þá er ljóst að hann hefur aldrei verið fjórtán ára stelpa. Þetta setti ég í sviga því að ég held að fáir átti sig á þessari tengingu nema elliheimilisvinir mínir).

Úff púff, ég er búin að sitja við skrifborðið í 5 tíma. Ég ætlaði í upphafi að undirbúa smá stjórnarfund sem verður annað kvöld. Þessi undirbúningur endaði með nákvæmri fjárhagsáætlun fyrir árshátíðina (það eru jú bara 4 mánuðir í hana), nokkuð nákvæmri atburðadagskrá fyrir haustönn 2006 og grófri fjárhagsáætlun fyrir allt stjórnarárið. Nú er ég grafin undir reiknivélum, stílabókum, möppum, dagbókum og dagatölum. Ef þið viljið vita hvenær líklegt getur talist að söngsalurinn í nóvember verði, þá bjallið þið bara. Ég gat varla slitið mig frá þessu svo ég ákvað að skrifa hér nokkrar línur. Nú get ég ekki hætt því, en ætla að neyða mig í sturtu. Morgunvakt á morgun, vei!
Manísk Kristín kveður.

2006-08-03T19:48:00.000Z

Verslunarmannahelgin er ekki uppáhalds tími ársins hjá mér. Ég er á morgunvöktum alla helgina og syrgi það satt best að segja ekki mikið. Ég hefði reyndar verið meira en til í að skreppa í Ásbyrgi, en Sjalladjamm í bænum heillar mig ekki. Oh, ekki heldur fullt af krökkum með loðna, skærlita hatta og sjálflýsandi armbönd, snuð og hálsmen. Pleh.

Seinasta helgi var æði. Byrjaði í Öxnadal í pikknikk stemningu og Sigurrósartónleikum, ótrúlega kósý og gaman. Morguninn eftir tók ferðalagið austur við. Mamma og pabbi lóðsuðu mig til Egilsstaða þar sem Ragga Ýr tók við mér og saman héldum við til Borgarfjarðar. Borgarfjörður Eystri er fallegur og furðulegur staður. Það var gaman að rölta þar um og éta hundasúrur. Ég mæli líka með því að ganga austast í bæinn, finna litla, krúttlega, gula húsið og fylgjast með gamla kallinum kasta netakúlu fyrir terrier hundinn. Pínu eins og hundakeila.

Tónleikarnir voru hreint út sagt frábærir, ég var eiginlega bara í eigin heimi. Sem betur fer, því þegar ég rankaði við mér varð ég vör við ótrúlega mikið skvaldur, ef skvaldur skyldi kalla. Fólk var eiginlega bara í hrókasamræðum svona hér og þar. Þetta var nú reyndar meira áberandi meðan Emiliana var að spila, enda hennar tónlist lágstemmdari. Það hlýtur að teljast sérstakt þegar performerinn á tónleikum þarf að biðja fólk um að þegja. Vei þeim sem að komu í Bræðsluna með því hugarfari að þetta væri ball á útihátíð Austfirðinga! Eftir ofsalega skrýtna samkomu í félagsheimili Borgfirðinga, þar sem trúbadorar byrjuðu að spila lög á við "Rangur maður" (svo tók DJ við), svaf ég sætt í tjaldinu hennar Röggu. Við vorum agalega hressar þegar við vöknuðum eldsnemma morguninn eftir.

Eftir hressandi kókópöffsskammt í Breiðavaði og sturtu fór ég með foreldrum mínum í Végarð, félagsheimilið í Fljótsdal sem Landsvirkjun er með í leigu. Þar fræddist ég um Kárahnjúkavirkjun, stíflustærð, borgerðir og afföll. Hresst. Eftir fróðleikinn var kominn tími til að sjá landið sjálft, enda ekki seinna vænna. Það var þungskýjað og grátt veður þegar við keyrðum upp fjallveginn og þegar ég steig út úr bílnum og stóð fyrir framan stífluna fór ég að raula LOTR tónlistina og leið eins og ég væri komin til Mordor. Hah, þetta er svo ótrúlega rugl stórt! Við keyrðum aðeins um svæðið og skoðuðum m.a. Jökusá á Brú, en hún mun minnka um 75% við framkvæmdina, það verður bara einhver spræna eftir. Synd, synd og skammsýni.

Annars er nóg að gera, elló smelló, samningarnir eru allir að koma og þarf að skrifa skýrslur um hitt og þetta. Ég er líka að hafa samband við mögulega heiðursgesti, hljómsveit og DJ fyrir árshátíðina. Spennandi, ójá.

2006-07-26T21:47:00.000Z

Að borða vatnsmelónu með skeið er góð skemmtun. Veikindin sem eru búin að vera að hrjá mig eru það hinsvegar ekki. Það er víst bara tvennt í stöðunni, að eignast barn eða fara á einhverja ofurpillu. Töfrar læknavísindanna heilla mig meira en barneignir.

Vei, það eru tvær voltaren-vímu vaktir eftir og svo legg ég land undir fót. Borgarfjörður, Ragga Ýr, Belle and Sebastian, Emiliana Torrini, útilega, grill, bjór og Bræðslan bíða. Ó hvað það verður gaman. Sem upphitun ætla ég að fara í Öxnadal á föstudaginn, á Sigurrósartónleikana. Ekki slæmur forleikur það.

Verkjatafla og lestur? Það hljómar vel, bless.

P.s. Rétt upp hönd eða kommentið ef þið eruð að fara austur.

2006-07-19T22:17:00.000Z

...
But if you are feeling sinister
Go off and see a minister
He'll try in vain to take away the pain of being a hopeless unbeliever
...

Mikið hlakka ég til Belle and Sebastian tónleikanna.

Mamma fann ökumatsbókina mína. Óþægileg áminning þess að ég er ekki enn komin með bílpróf. Ég er klárlega ekki góður og gildur samfélagsþegn nema að ég sé með bílpróf og þarf að gera eitthvað í mínum málum. Haha, í bókinni segir að æfingarleyfið mitt renni út í nóvember 2004, kemur Kristín! Ohh... Ég er skíthrædd við bíla og í bílum. Ég hef ekki minnstu löngun til að keyra sjálf. Ég er jafnhrædd við að keyra og ég er við að fara á línuskauta og skíði. Ég er næstum því jafnhrædd við að keyra og ég er við að hani ráðist á mig og við að snerta í mér augun. Nú getur hver sem er skilið á hve háu stigi hræðslan mín er, þetta er óskeikull mælikvarði.

Í gær fórum við Arnar og Egill í mission, ég var í rauðum kjól, Arnar með myndavélina og Agli með spjald sem var þakið álpappír. Við settumst inn í bíl og áfangastaðirnir urðu m.a. bryggjan, Eyrarvík og eitthvað hálfgert eyðibýli, það eina sem ég veit um það er að Kjartan Ólafsson er grafinn við bæinn. (Arnar vill þó meina að Kjartan þessi sé ekkert grafinn þarna, heldur sé þetta færanlegur legsteinn. Já Arnar, það er líklegasti kosturinn í stöðunni). Allavega, Egill sýndi snilldartakta sem aðstoðarmaður þegar hann bauðst til að sitja á kjólnum mínum sem fauk alltaf upp, ég sýndi snilldartakta með því að ná að loka augunum í helming skiptanna sem smellt var af og Arnar sýndi bara snilldartakta.

Suður í fyrramálið. Þar ætla ég m.a. á fund í Menntamálaráðuneytinu með HÍF hópnum, að kaupa efni í upphlut, versla einhver föt sem ekki eru þjóðbúningar og blanda kokteila með Nínu. Vei!

2006-07-17T00:12:00.000Z

Sjallallallala ævintýrin enn gerast...

Ég fór í enn eina Reykjavíkurferðina á fimmtudaginn. Skellti mér á HÍF fund sem gekk ofsalega vel. Hagsmunaráðið sendi frá sér fjölmiðlatilkynningu eftir fundinn, þar sem kom fram að framhaldsskólanemendur eru ánægðir með þann árangur sem mótmælin hafa skilað og að menntamálaráðherra virðist vera að færa sig frá áformum sínum um skerðingu náms til stúdentsprófs. Engu að síður viljum við fá nákvæmari útlistun á því hvernig nýja kerfið á að virka og við krefjumst þess einnig að vera þátttakendur í þróun kerfisins. Næsti fundur verður svo í næstu viku, þetta er fróðlegt allt saman.

Ég og Nína vorum búnar að ákveða að gista saman, en vissum ekkert endilega alveg hvar. Nína lofaði mér ævintýrum, sem ég fékk. Kvöldið var skemmtilegt, byrjaði á Njálsgötunni og þaðan fórum við Nína, Ari, Arnar Ari og Erla á Barinn. Þegar tók að líða á nóttina var stefnan tekin heim til Ara. Áður en þangað kom lentum við samt kannski í eina alvöru ævintýri þessa kvölds. Það var magnað og ég er enn bólgin og marin á fótunum eftir það og skórnir mínir allir út í for. Nóttinni eyddum við svo fjögur saman í ekki svo stóru rúmi. Kósý. Því oftar sem ég fer suður, því betur líkar mér að vera í borginni. Ég hlakka eiginlega mjög til að búa þar, einhvern tíman í náinni framtíð.

Talandi um nána framtíð, þá spáði vinnufélagi minn fyrir mér í kvöld. Hún las í spil og sá í þeim óvænta peninga, heppni, góðan starfsferil að loknum skóla, sjálfstæði, forystuhæfileika, gáfur, mann sem er ör og á erfitt með að klára hluti sem hann byrjar á, hjónaband/sambúð og ofsalega mikla ást. Það vantaði ekkert nema ferðalög og þá hefði formúlan verið fullkomin, haha. Örlög smjörsög.

Annars er ég búin að vera með skrýtinn fiðring í maganum seinustu misseri. Það er eins og ég sé alltaf ástfangin, en þó ekki af neinum sérstökum. Það er bara yfirleitt allt einhvern veginn svo stórmerkilegt og ótrúlegt og skærlitað og frábært. Lífið. Eða eitthvað... æ emo Kristín. En alveg eins og ég get verið ástfangin af einhverju sem ég get ekki sett fingur á, get ég líka farið í ástarsorg. Það gerðist í gær, ekki hef ég hugmynd um afhverju. En þá dugði ekkert annað en nammi uppúr brúnum bréfpoka og Jerry Maguire uppí rúmi. Þessi athöfn varð reyndar bara til að staðfesta hvað mér finnst Tom Cruise pirrandi og eiginlega bara pínu glataður gaur, og að hlaup með chilli bragði er ekki góð nýsköpun á sælgætismarkaðnum.

Æi blö, það er langt liðið á nótt. Ég held það sé ráð fyrir mig að hætta að skrifa og fara frekar að hressa upp á ljóðakunnáttu mína. Vinkona mín á tíræðisaldrinum í vinnunni er nefnilega mjög sátt við mig þessa dagana, þegar ég þyl upp allt sem ég kann eftir Davíð Stefánsson, Tómas Guðmundsson og Jónas Hallgrímsson. Á móti kennir hún mér vísur eftir Ólöfu á Hlöðum. (Gæti ég elskað elló meira?) Nú er hún þess fullviss að ég eigi eftir að eignast góðan mann sem vill mig skilyrðislaust. Auðvitað efast ég ekkert um það, ekki ljúga spilin...

2006-07-11T00:16:00.000Z

Við Dagný héldum upp á afmælið okkar hér heima á föstudagskvöldið. Takk allt skemmtilegt fólk fyrir komuna. Takk Kristján Eldjárn, ömurlega leiðinlegi fyrir að tala við alla á msn-inu mínu og segja að ég væri lesbísk. Haha, það var reyndar pínu fyndið.
Laugardagsmorguninn var ekki eins hress og kvöldið áður, þar sem ég vaknaði snemma og gerði tilraun til að laga til. Fór svo í flug um hádegið og þá helltist þynnkan yfir mig. Besta ráðið við henni var að hitta Ara, Ísak, Loga og fleira skemmtilegt fólk á Kaffi Paris og borða feitan brunch. Namm, hann reddaði mér og tveggja og hálfs tíma Hagsmunaráðsfundurinn varð pís of keik. Eða svo gott sem. Ég var sumsagt á aðalfundi HÍF (Hagsmunaráð íslenskra framhaldsskólanema) og mér líst ofsalega vel á. Það verða reglulegir fundir í vetur og vonandi verður mikið aðhafst. Það er auðvitað pínu vesen að vera á Akureyri, en eitthvað nýtt vídjó-tölvukerfi og samningur við Flugfélag Íslands ættu að geta reddað því að mestu leyti. Ég verð því örugglega reglulegur gestur í borginni í vetur, eða þegar tími gefst til.
Ég flaug svo heim um kvöldið (dálítið of upptekin og mikilvæg til þess að ílengjast í Reykjavík) og fór á rúntinn með Hönnu. Svalar? Þegar ég frétti svo að Hildigunnur væri í bænum varð ekki aftur snúið og ég fór niður í bæ. Það var gaman. Sunnudagurinn var alls ekki góður, á heimilinu ríkir herástand. Þvílíkt rugl, ég held að ráðið við þessu sé að knúsa gamalt fólk og fara til Nínu á fimmtudaginn. Næsti HÍF fundur er nefnilega þá. Þar til næst, ef það verður eitthvað næst; Kristín.

2006-07-01T21:35:00.000Z

Það var sérlega gaman í vinnunni í dag.

Kona, komin hátt á tíræðisaldurinn, spurði mig hvort ég hefði eitthvað í fréttum. Ég hugsaði mig um og spurði hvort hún vildi eitthvað frétta af heimsmálunum. Eða innanlandsfréttum kannski, ég gæti sagt henni hvernig Baugsmálið stæði? Hún vildi ekki heyra minnst á "neinn andskotans Baug", bara hvað væri svona helst fréttnæmt í mínu lífi. "Tjah", svaraði ég... "Ég á reyndar afmæli á morgun". "Nú! Og hvað verður þú gömul þá?" Ég svaraði því til að ég yrði háöldruð, eða nítján ára. Gamla fussaði og sveiaði yfir því að ég kallaði það háan aldur. (Nítján ár hljóma reyndar ekki mörg við hliðina á nítíuogsjö). Síðan hugsaði hún sig um í dágóða stund og segir næst: "Þá máttu fara að huga að barneignum". Mér krossbrá og fannst aldeilis ekki kominn tími á að hugsa um svoleiðis lagað. Ég svaraði því til að ég þyrfti nú kannski að huga að því að finna mér mann fyrst. Sú gamla varð þvílíkt hneyksluð á þeirri vanrækslu minni að vera ekki búin að finna mér mann! "Ung stúlka verður að eiga góðan karlmann". "Já" sagði ég, "heldurðu að einhver vilji mig?" Mín þagði dálítið lengi, ég fór að halda að hún væri sofnuð. Svo stundi hún loks upp: "Oooo... ætli það nokkuð".

Mér var bæði hlátur og grátur í huga þegar ég gekk út úr herberginu hennar.

Ég hlæ samt meira, sérstaklega vegna þess að hún kom með svo ansi góða kenningu um trúarlíf Íslendinga. Vá, ég elska elló.

2006-06-27T23:04:00.000Z

Helga hýsti mig á Njálsgötunni um helgina. Það var ótrúlega kósý og kann ég henni bestu þakkir fyrir.

Ég fór sumsagt suður til að vera á alþjóðlegri ráðstefnu um trúleysi, og hún var mögnuð. Ég er eiginlega bara í skýjunum ennþá. Fyrir utan hvað fyrirlestrarnir voru fjölbreyttir, áhugaverðir og áhrifamiklir, var andrúmsloftið frábært. Það var gaman að vera í sal með 130 öðrum trúleysingjum sem voru klárir og málefnalegir, en höfðu líka mikinn húmor fyrir sjálfum sér sem og trúuðum. Það var afskaplega mikið hlegið á ráðstefnunni. Þrátt fyrir hláturinn og góða andann sem ríkti þessa tvo daga komst ég ekki hjá því að fyllast hörmungarhyggju. Sérstaklega þegar að bandarísku fyrirlesararnir greindu frá ástandinu þar og þegar rætt var um hvað trúarofstæki er að gera heiminum. Fáfræðin er líka ótrúleg. 47% Bandaríkjamanna trúa því að Guð hafi skapað heiminn fyrir 10.000 árum. Tæpur helmingur. Æ...

Þó að trú hafi ekki jafn mikil áhrif á stjórnvöld á Íslandi og raunin er í Bandaríkjunum, er fólki mismunað eftir lífsskoðunum sínum hér. Ríki og kirkja eru ekki aðskilin, og Þjóðkirkjan fær greiðslur frá ríkinu, aukalega við önnur trúfélög. Auk þess fá þeir sem eru skráðir í Siðmennt (lífsskoðanafélag) ekki að láta sóknargjöld sín renna til félagsins. Nei, samanlagt borga trúleysingjar 50 milljónir á ári til Háskóla Íslands, ef mig misminnir ekki. Fyrir utan þetta eru fleiri pottar brotnir og víðar. Á Íslandi eru lög um guðlast í gildi (sem stangast klárlega á við lög um tjáningarfrelsið), grafreitamál eru ekki í nógu góðu standi og kennt er upp úr norskum kristinboðsritum í grunnskólum í stað þess að börnum sé kennd hlutlaus, almenn trúarbragðafræði. Svo ég taki nokkur dæmi, þau eru fleiri.

Eins og ég sagði áður voru fyrirlestrarnir margir og góðir. Það sem stendur kannski helst uppúr hjá mér eru þó Dawkins, Sweeney og Barker. Annie Laurie Gaylor var líka með merkilegt erindi um stöðu kvenna þegar kemur að trúarbrögðum.

Fyrir þá sem ekki vita, er Richard Dawkins sá sem kom fram í Kastljósinu um daginn. Hann er líffræðingur og prófessor við Oxford og líklega einn sá allra klárasti maður sem ég hef hitt. Hann hefur skrifað fjölda bóka og gerði þætti fyrir BBC sem nefnast The Root of all Evil? sem vonandi verða sýndir á RÚV. Auk þess sem Dawkins er ofsalega klár, er hann rosalega skemmtilegur maður. Það sannaðist best fyrir mér þegar hann fékk sér sæti á borðinu sem ég sat við í hádegishléinu á laugardaginn. Hann spjallaði allan tímann við okkur sem sátum þar og var afar kammó. Ég var reyndar eins og auli allan tímann, ógeðslega feimin, enda nýbúin að hlusta á hann flytja magnaðan fyrirlestur. Ég keypti svo áritaða bók eftir hann, The Blind Watchmaker, sem ég er rétt byrjuð á. Hún lofar góðu.

Julia Sweeney er leikkona og ein af höfundum Desperate Houswifes þáttanna. Eins og gefur að skilja er hún því ótrúlega fyndin kona, og mjög klár líka. Hún flutti einleik á laugardagskvöldið sem fjallaði um það hvernig hún missti trúna, eftir að hafa verið alin upp í kaþólskum sið og síðan fikrað sig áfram í leit sinni að Guði. Leikritið var bæði mjög tilfinningaríkt og alveg hrikalega fyndið.

Dan Barker er fyrrverandi sanntrúaður predikari, sem missti trúna. Hann lýsti því hvernig hann upplifði trúna, og það að trúa sé sönn upplifun. Það var merkilegt að heyra það, sérstaklega þar sem ég hef aldrei upplifað sanna og efalausa trú. Hann lagði einmitt áherslu á það að þeir sem trúa _trúi_ í alvörunni. Hann líkti því við það þegar hann fékk martröð eina nótt og vaknaði í svitabaði og öskrandi þvi hann dreymdi að innbrotsþjófar væru að brjótast inn um gluggann til hans. Sú upplifun er sönn, en það þýðir ekki að innbrotsþjófarnir séu annarsstaðar en í höfðinu á honum. Það var afar skemmtilegt að hlusta á hann.

Æi já, það voru margir gullmolar sem féllu á þessari ráðstefnu.

Þegar ég var ekki á ráðstefnunni héldu Helga og Stefán Þór mér í hlutverki reiða, meðvitaða unglingsins. Stefán Þór benti okkur Helgu á heimasíðuna knowmore.org og ég er búin að hanga á henni síðan til að athuga hvernig fyrirtæki koma fram og vinna. Ég mæli með að þið prófið að slá inn orð eins og Coke, Nestlé og Chiquita. Ágætis dægradvöl og betra fyrir heilann en bubbles. Síðan horfði ég á Loose Change með Helgu, mynd sem fjallar um 9/11 og nú veit ég ekkert hverju ég á að trúa og hausinn á mér hringsnýst.

Að lokum vil ég óska samkynhneigðum, og þjóðinni allri, til hamingju með nýja lagasetningu um jöfn réttindi samkynhneigðra á við gagnkynhneigða.

2006-06-22T23:38:00.000Z

Já góðan daginn.

Ég er að fara suður aftur, á ráðstefnu í þetta skiptið. Klikkaði samt á að redda mér dragt, fari og gistingu. Ég ákvað að gallabuxurnar yrðu bara að duga og mamma pantaði flug handa mér. Gistingin er enn vandamál, þannig að ef einhver þarna úti er æstur í að hýsa mig í tvær nætur má hann endilega hafa samband.

Takk.

2006-06-14T02:12:00.000Z

Jæja, Reykjarvíkurreisan mikla yfirstaðin og allt að komast í sama horf. Nei, samt alls ekki. Mikið um að vera, bæði í hausnum á mér og í kringum mig... Nóg um það, í bili. (Oj, ég nota ógeðslega mikið af kommum, og innskotum, og ég veit ekkert hvað ég er að skrifa).

Það var ljúft að kúra í Hafnarfirði hjá Kristbjörgu móðursys og hennar fylgifiskum. Máni sonur hennar, sex ára gamalla spekingur, er búinn að þróa með sér nýja áráttu gagnvart mér. Hann er reyndar alltaf með margar þráhyggjur í einu, til dæmis beit hann það í sig að hann ætlaði að verða töframaður þegar hann yrði stór og "töfrar" allan daginn, auk þess sem hans heitasta ósk er að eignast steinaslípívél (wtf?). Hann hefur beðið mig um að safna hári allt frá því hann var svona þriggja ára gamall. Núna er ég loksins að gera tilraun til að hafa það eitthvað síðara en rétt niður fyrir eyru. Hann er mjög ánægður með að ég sé loksins að "hlýða" honum, Máni stílisti. En þessi misskilda hlýðni í mér varð til þess að hann þurfti að snúa sér að næsta atriði. Máni fékk skyndilega óskaplega miklar áhyggjur yfir því að ég eigi ekki kærasta. Þegar við vorum að borða í Smáralind fór hann að spyrja mig á því hvernig stæði á þessu karlmannsleysi mínu, og ég átti svosem ekki svör á reiðum höndum frekar en hann. Svo var hann stöðugt að minna mig á þetta það sem eftir lifði helgar. Hann sofnaði svo á laugardagskvöldið áður en ég fór niður í bæ. Ég var að ná í eitthvað inn í herbergi og við það rumskar hann og lítur á mig. Knúsar mig svo og hvíslar að mér að ég skuli endilega reyna að finna mér kærasta þegar ég færi í bæinn. Haha... æ, kannski er hann barasta eini karlmaðurinn sem ég þarf?

Æi vá þetta var bara frábær ferð. Tónleikarnir, ég held ég geti ekki byrjað að lýsa þeim. Ég fékk far hjá frú Ottómömmu og herra Ottópabba í Egilshöll. Umferðarteppan var reyndar það mikil að við Ottó hlupum út einhvers staðar á miðri leið og örkuðum afganginn til þess að vera viss um að komast inn í tíma. Við inngang hallarinnar beið eftir okkur einn óþolinmóður Arnar, sem ég vil óska til hamingju með að ná að uppfylla draum myMA-gaursins með því að vinna við að setja upp sjóið hans Waters. Þegar inn var komið bættist enn í hóp fílahjarðarinnar þegar við sáum Hjalta. Hann klúðraði reyndar smá með því að vera ekki í appelsínugula bolnum, slakur þjálfi. Tónleikarnir sjálfir... Æ. Bara hughrif og tilfinning og já. Vá. Ég held að Ottó hafi komist eins nálægt trúarlegri upplifun og hann mun nokkurn tíman gera. Það að knúsa Arnar á meðan Wish you were here var spilað var ómetanlegt. Ást til allra og væmni.

Annað sem stendur uppúr eftir helgina er sófaflutningurinn með Nínu og fleiri góðum. Ég, Arnar, Ottó, Nína, Skúli, Benni og Arnar Ari þóttumst vera iðnaðarmenn og fluttum risasófa inn á Njálsgötuna. Nína þurfti reyndar ekkert mikið að þykjast og var frábær verkstjóri, ég held samt að Arnar hafi verið sá eini sem hafi eitthvað vitað hvað hann var að gera. Enda vanur maður á ferð, með verkfærasett í bílnum. (Kom sér vel þegar við a) skrúfuðum blómapottana af veggnum b) skrúfuðum póstkassann af veggnum c) reyndum að taka hurðina af lömunum d) skrúfuðum að lokum rúðuna úr). Nína er búin að skrifa um fynd dagsins í sína síðu, þetta var samt ótrúlega súrrealískt og fyndið. Við vorum nýbúin að koma sófanum niður á götu úr ibúðinni sem hann var í og systir Nínu gaf okkur pizzu. Við sátum svo í sófanum og snæddum. Eftir pizzuna var Skúli enn svangur svo hann fór og náði í sviðasultuna sina og Pripps inn í bíl (smekkmaður hér á ferð) og Nína náði í afganginn af hvítvíninu mínu og bjórhnetur. Arnar ofurartý langaði að taka mynd, en hann dró bara upp minnisbókina sína og teiknaði okkur. Reyndar bara Skúla. En ég meina... Já gott móment þegar að flutningabílstjórinn kom að okkur.

Í dag var svo fyrsta vaktin á elliheimilinu. Í senn ógnvekjandi og skemmtilegt. Ég held að þetta verði hið ágætasta sumar, svei mér þá. Jæja, morgunvakt á morgun, farin að sofa. (Ohh, ég verð að fara að laga þessa síðu eitthvað til. Ég hvorki kann það né nenni því, eru sjálfboðaliðar?)

2006-06-09T15:35:00.000Z

Máttleysi um allan líkamann, velgja og verkur í augnlokum og gagnaugum. Er samt svo létt, seinasta andvökunóttin yfir bókum liðin. Ég er með svo hræðilega hræðilega óheilnæma námstækni. Geri allt þvert á það sem Johny Moe og Silla stuð ráðleggja í upphafi hverrar próftíðar. Nei, ég vakna ekki snemma og læri á morgnana, nei ég hreyfi mig ekki, nei, ég get ekki sagt að ég borði eitthvað svakalega hollt. Þvert á móti vafra ég um allan daginn og bíð þar til að prófskapið kikkar inn, það gerist yfirleitt um 10-leytið á kvöldin. Þá taka við nokkrir klukkutímar sem fara í að læra heilan áfanga frá grunni. Flott Kristín, gott þetta, og endilega ekki læra af mistökunum. Neinei, gerðu þetta bara alltaf svona, eins til þriggja tími svefn fyrir próf er meira en nóg.

Þrátt fyrir þessar vafasömu aðferðafræði og hræðilega ástundun í vetur komu prófin furðuvel út. Íþróttir eru ekki fag, svo það skiptir engu máli hvað maður fær í einkunn þar. Skólasókn fellur undir sama hatt. Mín venjulega átta í ensku og næstumþvíhefðbundna sjöa í þýsku komu, það var bara eins og við var að búast. Átta í tjáningu, hresst, hress áfangi. 9 í fjölmiðlafræði, heimspeki og íslensku. Eiginlega stoltust af tveimur síðastnefndu fögunum, enda ekki léttustu próf sem ég hef farið í. Síðan var seinasta einkunnin að síga inn, 8 í sálfræði sem ég svaf ekki dúr fyrir í nótt. Jess!

Í ljósi þess að próftíðinni er formlega lokið hjá mér held ég að það sé við hæfi að leggja land undir fót og hrista hversdagsleikann upp. Þegar ég er búin að laga til, fara í sturtu og pakka mun ég halda til höfuðborgarinnar með Ottó, bróður hans og föður. Þar er m.a. planað að knúsa litla frændur í Hafnarfirði, finna kjól fyrir útskriftina og fara á Roger Waters í lok ferðarinnar. Já, lífið er svo sannarlega ljúft.

Þakkir fyrir próftíðina fær Gitta fyrir að vera sérlegur allnighter félagi.

2006-04-26T20:39:00.008Z

Þegar ég er þreytt á miðvikudagskvöldum fer ég á radioblugclub.com og dansa við þennan pleilista:

Booney M - Funky town
Ratatat - 17 years
Gloria Estefan - Doctor Beat
Daft Punk - Technological
Gus gus - David

Eða dilla mér allavegana.
Svo fer ég í sturtu, so long.

2006-04-26T20:39:00.003Z

Áður:

-Ótrúlega hjartnæm stjórnaskipti.
-Stórskemmtileg stjórnaskiptaferð.

Núna:

-Njálsgatan og Nína.
-Sumarveður.
-Max, don´t have sex with your ex, it´ll make your life complex... haha.
-Greinarskrif.

Bráðum:

-Opnun á sýningunni hennar Nínu.
-Kvöldfundur á þriðjudaginn, alvörufundur á miðvikudaginn og svo allt á fullt span.

Ég get ekki annað sagt en að lífið leiki við mig þessa dagana.

2006-04-26T20:39:00.000Z

Stjórn Hugins 2005-2006

Ég veit varla hvar ég á að byrja að tala um þennan hóp. Það hefur verið ótrúlegt að vinna með þessum krökkum seinasta ár, Ég ætlaði að skrifa einhvern pistil um það, en ég verð hreinlega of væmin. Ég held að ég spari ræðuna fyrir stjórnarskiptaferðina á morgun. Bústaðarferðir hafa yfirleitt verið góður vettvangur fyrir slíka tilfinningasemi...

Stjórn Hugins 2006-2007

Mér lýst svakalega vel á þennan hóp. Ég er spennt að hefja næsta tímabil með þessum krökkum, ég hef góða tilfinningu fyrir næsta vetri.

2006-04-21T01:37:00.000Z

Þið sem eruð ekki löngu búin að skrifa undir, drífið þið endilega í því.

E.s. Það er ekki sérlega góð hugmynd að gúffa í sig kaffi rétt fyrir svefninn, jafnvel þótt gaman sé að vera á kaffihúsi í góðra vina hópi. Einnig er ég ótrúlega södd eftir Greifapizzuna sem ég át áðan í öðrum góðra vina hópi. Ég er heppin að þekkja svona margt skemmtilegt fólk, svei mér. Takk fyrir daginn allir.

E.e.s. Það er ekki góð skemmtan að vakna kl. 7 á sumardaginn fyrsta, storma niður í Kompu og brasa við mætingagjafir og fleira bras til hádegis.

E.e.e.s. Kosningabarátta hefst á mánudaginn, bakstur og myndatökur framundan. Er einhver með góðar hugmyndir fyrir auglýsingar? Þetta eru vandræði alveg hreint... Allar hugmyndir vel þegnar!

2006-04-17T00:27:00.000Z

Paaaaaartýýýý!?

Nei... sannarlega er ég ekki partýgaurinn í kvöld. Tjah, ekki nema það að liggja í náttslopp, lesa og ofsækja fólk á msn, á milli þess að endurraða í fataskápinn sinn, teljist villt djamm. Hvað veit maður?

Ég er búin að lesa tvær bækur það sem af er frís, fyrir utan skólabækur. Fyrst las ég fimmtu bókina um Kvenspæjarastofu númer eitt. Skemmtilegar bækur með skemmtilegum stíl, ótrúlega auðlesnar og ekki verra að drekka rauðrunnate meðan maður les þær. Eiginlega alveg nauðsynlegt. Mér finnst samt bækurnar þynnast svakalega eftir sem þær verða fleiri, þá er ég að tala um söguþráðinn, ekki blaðsíðufjölda.

Svo var ég að enda við Draumalandið eftir Andra Snæ. Það er búið að dásama þá bók nógu mikið í fjölmiðlum og annars staðar, nenni ekki að tala um það. En mikið vona ég (og efast í leiðinni um) að fólk sem bókin á hvað mest erindi til lesi hana. Forsætisráðherra, iðnaðarráðherra, umhverfisráðherra, heilbrigðisráðherra, menntamálaráðherra... eða bara allir ráðamenn þjóðarinnar, hvar sem þeir standa í pólitík. Þetta er holl lesning og ég mæli með henni fyrir alla.

Þessi dagur byrjaði hræðilega, rifjum það ekkert meira upp, en var á annan hátt góður. Lunginn úr honum fór í át á ömmumat, hundaknús, krakkakram, singstarbattl og spjall. Það er sérlega gaman að spjalla við frændsystkini mín, þau eru að pæla í svo skemmtilegum hlutum.

Við lágum saman í klessu uppi í sófa og horfðum á Spiderman þegar allt í einu...

Þorri: (5 ára og alinn upp af trúlausum foreldrum) "Guð skapaði heiminn Kristín".

Þórdís: (11 ára og einstaklega kurteist, orðvart og gáfað barn, muldrar) "Helvítis kristinfræði..."

Kristín Helga: (18 ára og afar hissa á báðum frændsystkinum sínum, öðru fyrir óvænt innskot og hinu fyrir orðbragðið) "Nújá... og hvar heyrðirðu það Þorri?"

Sunna: (8 ára, smámælt og óðamála) "Hann Þorri fór sko í sunnudagaskólann í leikskólanum um daginn og nú trúir hann á Guð".

Þórdís: (Muldrar) Helvítis kristinfræði...

Sunna: (Enn æstari og hraðmæltari) Einusinni eyddi ég heilum degi í skólanum í að læra bara kristinfræði. Það var ekki sérlega skemmtilegt, pabbi fór bara að hlæja þegar ég sagði honum það samt... Pabbi var sko alltaf hræddur við englana þegar hann var lítill, amma fór nefnilega alltaf með bænirnar fyrir hann fyrir svefninn, þarna "...sitji Guðs englar, saman í hring, sænginni yfir minni..." og hann þorði aldrei að sofna því að hann var svo hræddur um að englarnir dyttu á hann um nóttina...

Þórdís: (Grípur fram í) "Trúir þú á Guð Kristín?"

Kristín: Nei, það geri ég ekki.

Sunna: (Verður pínu ráðvillt, hugsar sig svo um) "Sko... Þorri trúir á Guð, Þórdís trúir ekki á Guð og ég bara... ég veit ekki, æhj. (Andvarpar furðu jússulega, miðað við aldur) Þetta er svo erfitt! (Rosalega mikið miðjubarn).

Þorri: (Horfir upp í loftið og sönglar) Ó Jesú bróðir beeeesti...

Á þessum tímapunkti var ég orðin svo ráðvillt yfir þessum óvæntu pælingum og umræðum að ég stóð upp og fékk mér kaffi með fullorðna fólkinu. Það er minna krefjandi.

Ég vil í endann gefa íslensku skólakerfi sérstakt kredit fyrir að: Fara með leikskólabörn í sunnudagaskóla án þess að spyrja forráðamenn leyfis, kenna börnum upp úr norskum trúboðsbókum þar sem biblíusögur eru settar fram sem staðreyndir, ekki þjóðsögur, og Gyðingar eru vondu kallarnir, hafa það í námskránni að "börnum skuli innrætt _kristilegt_ siðgæði", leyfa kennurum að komast upp með að krefja 12 ára börn svara og útskýringa á því afhverju þau séu ekki trúuð, segja foreldrum að ná í börnin sín úr tíma og hafa ofan af fyrir þeim ef þau vilja ekki að þau sitji kristinfræðitímana og síðast en ekki síst, ráða kristinfræðikennara sem eru heittrúaðir ofsatrúamenn sem tryllast við börnin ef þau trúa ekki.

Þetta eru allt dæmi úr íslensku skólakerfi sem ég, bróðir minn eða frændsystkini mín þekkja af eigin raun. Til hamingju okkar trúfrjálsa land.

2006-04-14T20:53:00.000Z

Ræræræ... Frí og fjör. Mér leeeeiðist.

Alveg stórmerkilegt, ég er búin að skrifa heillangan appelsínugulan þarfaðgeraípáskafríinu-lista, nenni því miður ekki að gera margt á honum. Læt mér leiðast í staðinn, en óskynsamlegt.

Við Kristján Einarsson snerum samt vörn í sókn í gær. Við höfðum verið að spjalla saman og áttuðum okkur á að það væri ekkert sniðugt að láta sér leiðast í fríum. Hann vakti mig þessvegna kl. 10 í gærmorgun, kom hingað kl. 11 og við byrjuðum að plotta (svikula rotta?). Við ákváðum að eyða deginum í bakstur, sérdeilis ágæt dægradvöl það. Ekki skemmdi svo fyrir að við sáum fram á að geta mútað fólki til að hitta okkur með bakstrinum. Við skelltum sumsagt í þrjú form og úr því kom: Tilraunasúkkulaðikaka, ættuð frá Austfjörðum og Lundúnum, karamelluhringur og frönsk súkkulaðikaka með jarðaberjum og brómberjum. Auk þess skrapp mamma í bakaríið og keypti nokkur brauð. Síðan hringdi Kristján í skemmtilegt fólk, ekki komust allir en margir þó. Úr þessu varð heljarinnar kaffiboð. Mikið er gaman að þekkja svona margt skemmtilegt fólk, svei mér þá. Olga, Dagný, Ari, Arnar, Júlíus og Magga, takk fyrir komuna. Kristján fær spes þakkir fyrir allan daginn.

Æhj skelfing langar mig í Brynjuís. Allar "cravings" (hef ekki enn fundið fullnægjandi orð fyrir þetta á íslensku, tillögur óskast) magnast upp þegar þær eru ófáanlegar. Nú er ég svo sannarlega bitur trúleysingi, fúl yfir því að sektarkennd heils samfélags yfir þjóðsögu valdi því að búðir séu lokaðar á föstudaginn langa. Nei svona svona, ætli ég jafni mig ekki.

Jæja, engin ástæða til að láta sér leiðast eða hvað? Farin að hitta Olgu og Dagnýju.

2006-04-11T20:16:00.000Z

Blogger er búinn að vera með stæla í Apple-tölvunni. Gáum hvort að heimilstölvan höndli þetta...

Ferðasaga?

Ég ætla að byrja á að bomba slæmu hlutunum niður:

Fólk sem mætir ekki á það sem það hefur skráð sig á og lætur ekki vita, RÚV, fólk sem er ókurteist, vanþakklátt og frekt, fyrirkomulagið á söngkeppni framhaldsskólanna, stress, næturvaktir og bakverkir eftir rútusetu og lélega svefnaðstöðu.

Þá er það komið, meira verður ekki vælt í þessari færslu.

Gettu betur keppnin var ótrúleg. Ásgeir, Magni og Tryggvi hafa lagt ótrúlega vinnu á sig í vetur og uppskáru svo sannarlega eins og þeir sáðu. Gleðin, sigurtilfinningin og skólasöngurinn í lokin, þetta var ólýsanlegt.

Annað í ferðinni gekk bara vel. Sundferð, morgunverður á Hótel Sögu (namm), Kringluferð, keiluferð, leikhúsferð, Bláa-lónsferð, Kulturrejse, söngkeppnin og allt klabbið.

Það rann upp fyrir okkur Eddu í rútunni að þetta var seinasti atburðurinn sem stjórnin okkar skipuleggur. Nú er bara eitthvað dundur eftir, uppskeruhátíð og þ.h. Við fórum eiginlega að skæla yfir þessum ósköpum, þrátt fyrir að vera orðin þreytt langar mig alls ekki til að hætta. Það er von á svakalega væmnu stjórnaruppgjöri á þessari síðu bráðlega. Sjitt, ég er farin að kjökra við að hugsa um þetta, ég var samt búin að lofa að væla ekki meira í þessari færslu.

Mamma er komin heim með 500 moskítóbit og fleira skemmtilegt í farteskinu. Held ég fari og lesi Draumalandið. Heydo.

2006-04-05T22:45:00.000Z

Helvítis RÚV. Djöfulsins helvítis drasl.

Sumt fólk má líka alveg eiga sig í smá tíma.

Hædúllíadúllíadúllíadei...

2006-03-27T03:40:00.005Z

Svo þreytt. Það er samt stórfurðulegt að þurfa ekki að hugsa um neitt eða brasa neitt nema að laga til hér heima. Páskafrí og gleði, kærkomin hvíld.

Ferðasaga?

Ég ætla að byrja að bomba slæmu hlutunum niður:

Stress, fólk sem mætir ekki á það sem það er búið að skrá sig á og lætur ekki vita, RÚV, ókurteist, vanþakklátt og frekt fólk, næturvaktir, fáránlegt fyrirkomulag á söngkeppni framhaldsskólanna, bakverkir eftir rútusetu og óþægilega svefnaðstöðu og of mikil þreyta til að kíkja á lífið.

Nú er neikvæðnin búin og ekki verður vælt meira í þessari færslu.

Gettu betur keppnin var ótrúleg. Þvílík gleði, stolt og sigurtilfinning. Tárin brutust fram þegar að skólasöngurinn var sunginn hárri raust. Til hamingju Ásgeir, Tryggvi, Magni, og að ógleymdum Unnari. Vinnan sem þið hafið lagt í þetta er ótrúleg og þið uppskáruð eins og þið sáðuð. Ji, ég fæ enn gæsahúð þegar ég hugsa um keppnina.

Annað í ferðinni gekk líka vel. Stíf dagskrá; Pizza hut ferð, morgunverður á Hótel Sögu (namm), sundferð, kultur-rejse, keiluferð, Kringluferð, Leikhúsferð, næturvaktir, Bláa lóns ferð, furðulegur en þó skemmtilegur brunch í Ráðhúsinu, Söngkeppnin, KFC ferð, heimferð...

Það rann upp fyrir okkur Eddu í rútunni, að þetta var seinasti atburðurinn sem stjórnin okkar stendur fyrir á þessu skólaári. Nú er bara eitthvað dundur eftir. Þetta er rosalega skrýtin tilfinning, þreytan er sannarlega farin að segja til sín en samt vil ég ekki hætta. Mér finnst þetta hrikalega sorglegt og það er von á svakalegu væmnu uppgjöri við stjórnina á þessari síðu. Úff og jeminn.

Nei ansans, ég ætlaði ekki að væla meira.

Held það sé best fyrir mig að fara bara og horfa á 70's Show. Já svei mér þá.

2006-03-27T03:40:00.002Z

Ferðasaga?

Ég ætla að byrja að bomba neikvæðu hlutunum niður:

Fólk sem skráir sig og mætir ekki, RÚV, stress, fólk sem kvartar í sífellu, þreyta, fólk sem er of seint í rútur og þarf að skutla út um allt, næturvaktir, fólk sem er ókurteist og særandi og vanþakklátt og heimskulegt fyrirkomulag á söngkepninni.

Þá er það búið. Ekki verður frekar talað um neikvæða hluti í þessari færslu.

Jákvæðir hlutir voru fjölmargir, ber þar hæst að nefna sigurinn í Gettu betur. Þvílíkur sigur, þvílík stemning, stolt, gæsahúð, tár og hlátur, glaumur og gleði. Til hamingju enn og aftur, Ásgeir, Tryggvi og Magni. Vinnan sem þið hafið lagt á ykkur er ótrúleg, enda uppskáruð þið eins og þið sáðuð. Unnar og Tryggvi Aðalbjörns eiga líka að sjálfsögðu heiður skilinn fyrir sína óeigingjörnu vinnu.
Æhj, það er varla hægt að segja meira um þessa keppni. Bara hrein gleði og hamingja. Júlíus og Kristján stóðu sig líka eins og hetjur uppi á sviði, haha, án efa besta atriðið.

Það gekk eiginlega allt vel í ferðinni. Kultur-rejsen, morgunverður á Hótel Sögu (namm), sundferðir og allt klabbið. Vá, ég er svo þreytt, ég get hvorki hugsað rökrétt né skrifað.

Það skall á okkur Eddu í rútunni heim að þetta var seinasti stóri atburðurinn sem okkar stjórn skipuleggur á þessu skólaári. Það er bara eitthvað dundur eftir núna. Ég er döpur yfir því, ligg eins og klessa og kjökra bara. Í tilefni af því ætla ég að fara að sofa.

2006-03-27T03:40:00.001Z

Eftir þessa helgi vil ég óska sjálfri mér til hamingju með eftirtalið:

Að hafa náð að gera svona 30% af því sem var á to do listanum mínum fyrir helgina. Miðað við lengd þess lista eru 30% í alvörunni góður árangur, merkilegt nokk.

Að hafa áttað mig á því, ásamt Magnúsi, að ekki höfum við valið sætasta kökubitann þegar okkur datt sisona í hug að skrifa um John Stuart Mill og Frelsið. Frábært efni, ótrúleg bók, svaklega erfitt að skrifa góða og heilsteypta heimspekiritgerð um þetta.

Að hafa skemmt mér svona vel með stjórninni í gær. Ótrúlega gott djamm og gaman að vera öll saman. Ekki spillti fyrir að Palli tileinkaði okkur lagið "Ég er eins og ég er".

Að hafa sofið tæpa 5 tíma seinustu nótt og halda þrátt fyrir það meðvitund í allan dag og allt kvöld.

Að eiga mömmu sem eldaði lambalæri í kvöld og rækjukokteil í forrétt og bauð Gittu og Röggu í mat.

Að hafa innbyrgt ótæpilegt magn Sun Lollys, rjómaíss, kóks og samlokna í boði Magnúsar Braga, meðan á verkefnavinnu stóð.

Að vera enn vakandi kl. hálffimm á mánudagsmorgni og eiga eftir að gera allt í heiminum.

Fjandans.

2006-03-24T00:33:00.000Z

Það er margt búið að ganga á undanfarna daga. Ratatoskur gekk með endæmum vel, fullt af skemmtilegum fyrirlestrum og námskeiðum sem ég gat farið á, þrátt hlaup um skólann og planleggingar. Nú er bara næst að brasa í Gettu betur ferðinni og menningarferð. Vúhú.

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Mér líður skringilega. Ég get engan veginn ákveðið í hvernig skapi ég er, eða hvað ég vil gera. Það vofir eitthvað yfir, ég veit ekki hvað. Nú er erfitt að segja hvaða stefnu ég tek næst, það verður þó líklega ein af þessum fjórum:

1. Að gráta yfir harmi heimsins, ungdóms á Akureyri, mansali í Eystrasaltslöndum, ungbarnadauða í Afríku, fordómum, illri meðferð íslenskra stjórnvalda á gömlu fólki, trúarofsækismönnum hvar sem er, týndum tilfinningum og öðru sem mér dettur í hug. Sleppa því svo að þvo mér um hárið, hlusta á angurværa og þunga tónlist sem er gott að gráta við, lesa rússneskar bókmenntir, fá svo í endann uppljómum um fegurð heimsins og snúast gjörsmlega í hina áttina. Depression sem endar í maníu, klassík.

2. Að púlla hina köldu skynsemiskonu á þetta. Hætta að hugsa um óþarfa vesen, s.s harm heimsins, og einbeita mér að komandi verkefnum. Sökkva mér í vinnu og skipulagningu, af nógu er að taka. Sumsagt, skýr markmið og greið leið í átt að þeim. Gerilsneytt öllum tilfinningum og flott.

3. Gefa skít í allt, skemmta mér um helgina og hlæja mikið í góðra vina hópi. "Everything good I deem too good to be true, everything else is just a bore" fílíngur. Nei, nú skilur mig enginn, en allavega, bara henda öllu frá sér og hugsa sem allra allra minnst við taktfasta tónlist. Hætta að vera vitsmunavera um stund.

4. Fylgja hugboðinu sem Nína fékk rétt áðan, fara suður, detta í það með henni og fara óvart til Vegas þar sem við giftum okkur.

Úllendúllendoff, kikkelanikoff...

2006-03-12T23:16:00.000Z

Það er rosalega lélegt að vera stressuð yfir óunnum verkefnum sem eru komin fram yfir seinasta skiladag og sofna svo kl. 19.00. Það gerði ég áðan, algjörlega óviljandi. Núna er ég svo vöknuð aftur, "eldhress", kl. 03.00.

Oj bara, ég skil ekki þessa nýtilkomnu svefnþörf mína. Þessi óvænti eiginleiki minn hjálpaði svo sannarlega ekki til við að gera seinustu helgi spennandi. Ég sofnaði kl 17.00 á föstudeginum og rumskaði varla fyrr en kl. 12.00 á laugardeginum. Flott. Síðan ætlaði ég nú aldeilis að vera hress á laugardagskvöldinu, var komin í gírinn fyrir tónleikana á Græna hattinum en ákvað í staðinn að leigja vídjó. Dr. No er reyndar svakalega góð mynd, Sean Connery er óendanlega sexí á þessum árum. Svo við tölum nú ekki um Ursulu Andress, mér er sama þó hún hafi verið afleit leikkona.

Hvernig verður maður svona segirðu? (NB. Þetta er fyrir daga photoshop).

Kvennakvöldið var í gær og ég mun aldrei ná fullum bata. Aldrei. Þetta var bara eitthvað sem sprengdi öll mörk þegar kom að hlátri, bjánahrolli og undrun. Sumir vita hvað ég meina.

Endum þetta á mínum manni.
Góða nótt.

2006-03-08T00:31:00.000Z

Ég er þreytt. Nenni ekki lengur að skrifa færslur, er svona að spá í að hætta.
Sjáum hvað setur.

Búið ykkur undir rosalegt sjó á söngkeppninni á fimmtudaginn, djöfuls kynbombur og dansdýr sem við erum... Eða svona.

2006-03-03T03:08:00.000Z

Góð ferð, vá hvað ég er þreytt.

Ásgeir, Magni og Tryggvi; you rock my world!

Haha, galsi og svo svefn.

2006-03-01T22:45:00.000Z

330 manns í sex rútum, klöpp og hróp og söngvar, stress og smölun, McDonalds, svefnhnakki, spenna og gleði á morgun...

Vá hvað Gabríela Friðriksdóttir er steikt.

Ég botna náttúrulega bara hvorki upp né niður í Húsvíkingum. Hvurslags þjóðflokkur er það eiginlega? Það var ákveðið að íhuga að reisa álver á Húsavík í dag, og það verður allt vitlaust! Fólkið safnast saman, fer í álversbúninga, setur á sig álhatta, flaggar, faðmast og kyssist og heldur allsherjar þjóðhátíð. En skrýtið lið. Mér er svosem sama, álverið rís allavega ekki í Eyjafirði, mikið er ég ánægð með það.

Öskudagurinn fer í taugarnar á mér. Eða kannski réttara sagt, fréttaflutningurinn frá öskudeginum. Fréttatímar á öllum stöðvum og rásum, eru undirlagðir af krökkum í búningum sem syngja sín rosalegu fölsku lög og sprella. Ég kann ekki við þetta, vá hvað segir það um mig? Er orðin svo bitur, gömul kelling og komin svo langt frá mínu innra barni að ég get ekki fundið gleðina í öskudeginum? Greinilega, þetta veldur mér óhug.

Mér líkar Gabríela Friðriksdóttir.

2006-02-27T17:29:00.000Z

Ég hef látið undan þrýstingi og er orðin geispeis gella. Ég sem ætlaði aldrei að fá mér svona. Veikgeðja Kelga.

Helgin var furðugóð. Það er alltaf gott að hafa litlar væntingar, þær voru í lágmarki þessa helgina því svo margir eru fyrir sunnan. Laugardagurinn var hress þar sem að sumir áttu góð móment, aðrir ekki eins góð. (Eða jafnvel bara hræðileg móment sem entust allt kvöldið).

Ég get svo svarið það að strax eftir að sprengidagurinn er yfirstaðinn þá neyðist ég til að sýna smá sjálfsaga. Nú er þriðji í bolludegi hjá mér og ég er gjörsamlega að springa. Boðið í gær var sérdeilis notalegt, þrátt fyrir þynnku hjá flestum viðstöddum. Við létum það þó ekki aftra okkur í átinu; Arna, Arnar, Ellen, Elsa, Gitta, Sólveig, Ragga, Hjalti og Guðni, takk kærlega fyrir komuna.

Það er ekki laust við að það sé smá spenningur í mér fyrir Gettu betur á fimmtudaginn. Já, þetta verður skemmtileg ferð og fullt af fólki er búið að skrá sig í rúturnar.

Annars er nóg í deiglunni, fyrrnefnd GB ferð, söngkeppnin, karla- og kvennakvöld og ég veit ekki hvað og hvað. Ég elska að hafa svona mikið að gera. (Ekki kaldhæðni, þrátt fyrir að ég skrifi það í kaldhæðnissviga, eða þið skiljið).

So long, farvel, auf wiedersehen, good bye.
(Sound of music, þið þarna úti sem eruð ekki hommar).

2006-02-25T13:16:00.000Z

Þetta
er sérdeilis hresst. Eða svona.

Þorgerður Katrín lét undan með samræmdu prófin. Það er frábært, vonandi brýtur hún odd af oflæti sínu þegar kemur að styttingunni líka.

Ég fór á árshátíð VMA í gær, okkur í stjórninni var auðvitað boðið. Við Arnar fámenntum á staðinn, þar sem afgangur stjórnarinnar er fyrir sunnan eða á Dalvík. Ragga var fyrirmyndar deit, saman vorum við Dorrit forsetafrú; ég púllaði silkið og Ragga sá um sjalið. Arnar og Gitta voru líka gott "par", sem heimspekingurinn með trefilinn og glysrokkarinn GtA.
Annars var þetta bara frekar hresst, rosalega ólíkt MA árshátíðinni en mjög gaman. Kíktum svo eitthvað smá á ballið, það var frekar gelt svo að við fórum bara snemma heim að sofa.

Geðveik saga, þegiðu.

Ahh... ég nenni engu og samt svo mikið að gera. Aumingi.

Á morgun er hið árlega bolludagsboð, ég hlakka til þess. Nammi bollur já.

Ehh... bless.

2006-02-22T19:35:00.000Z

Spennufall og sprungin blaðra enn á ný.

Þetta tókst samt vel, það er frábært og mikið er ég fegin.

Búlgaría? Jey!

2006-02-21T00:41:00.001Z

Neineineineineinei... Nei!

Núna þarf ég knús, klapp á öxl og túrbótíma í bjartsýnislampanum! Þessi dagur er búinn að vera með þeim alverstu. Ekki einusinni skemmtilega atvikið í tjáningu eða stelpustundin áðan geta tosað hann upp.

Túrverkir, stressandi bras í kringum ráðuneyti og fjölmiðla, þreyta, fólk sem er ekki sátt við mótmælin, tilfinningavaggogvelta, áfengisútskriftarmálið mikla, ítrekaðar tilraunir til félagslegs sjálfsvígs, slæmar fréttir, "Must love dogs", tvöfalt siðgæði og hræsnarar á hverju horni, enginn lærdómur og svo þarf dagurinn að enda á þessu:

George W. Bush Bandaríkjaforseti varaði við því í dag að þörf Bandaríkjamanna á olíu frá öðrum ríkjum, sem eru óvinveitt Bandaríkjunum, hafi tekið landið í gíslingu og hvatti hann til þess að ný kjarnorkuver verði reist fyrir árið 2010.

„Sumar þeirra þjóða sem við reiðum okkur á að fá olíu frá eru með óstöðugar ríkisstjórnir, eða þá að það sé grundvallar skoðanamunur á milli þeirra og Bandaríkjanna,“ sagði Bush á meðan hann var í heimsókn í Milwaukee í Bandaríkjunum í dag. Hann nefndi þó engar af þeim þjóðum á nafn sem hann átti við.

„Þessar þjóðir vita að við þurfum olíuna þeirra og það dregur úr áhrifum. Það varðar við þjóðaröryggi þegar við erum haldin í orkugíslingu af erlendum þjóðum sem líkar ekki við okkur,“ sagði Bush.

Bush vísaði til dæma í Frakklandi, Kína og í Indlandi og hrinti af stað verkefni upp á 1,1 milljarð dollara sem á að stuðla að byggingu nýrra kjarnorkuvera. Bandaríkin hafa ekki ráðist í slíkar framkvæmdir frá því á áttunda áratug seinustu aldar.

„Við ættum að byrja á því að byggja ný orkuver á nýjan leik. Ég tel að það sé skynsamlegt. Tæknin eru orðin þannig að við getum gert það og sagt við bandarísku þjóðina að þau eru örugg og mikilvæg,“ sagði Bush.

-Tekið af mbl.is

Þetta er kirsuberið á rjómatoppi dagsins.

Nú ætla ég að grafa mig sem snöggvast ofan í holu og hlusta á Micah P Hinson til að grenja við. Væl? Mér er sama, fokkjú.

2006-02-19T21:57:00.000Z

Jæja jæja. Helgin að renna skeið sitt á enda og allt í volli... Eða svona.

Ég eyddi megninu af deginum í að skipuleggja mótmæli, semja ræðu, ályktun og skrifa fjölmiðlum með Ottó. Töff? Ég veit. Það verða sumsagt brjáluð mótmæli á miðvikudaginn þar sem nemendur MA munu leggja niður nám í einn dag, það eru 20% af skólavikunni, en menntamálaráðherra hyggst skera svo stóran hluta af námstíma til stúdentprófs. Skiljiði?

Ég þoli hinsvegar ekki að vera svona málefnaleg í þetta langan tíma, heilinn á mér steikist og ég er allt í einu eins og sprungin blaðra. Nenni ekkert að læra, hver hefur líka tíma fyrir þannig?

Það var brjálað stjórnarfjör í gær, við hittumst heima hjá Eddu og horfðum á Silvíu Nótt með fríðum hópi fólks. Eftir að Silvía hvarf af skjánum tók við myndasýning í boði frú Eddu. Það var frábært, ég var alltaf eins og þrolli, myndast svona sérlega illa. Skemmtilegt partýtrikk að súma inn á mig í gríð og erg, það vakti lukku. Hinar sígildu brjóstaumræður komu upp, það eru eintómir perrar í þessari stjórn, það er bersýnilegt. Krútt samt, perrakrútt.

Allt í einu nennti ég ekki að hugsa um og reyna að skilja hvernig mannskepnan hugsar og hagar sér og ákvað þá að skella mér loksins á mörgæsamyndina. Olga og Dagný féllust á að fara með mér og hvílík skemmtun. Ótrúleg mynd, gott að kúpla sig úr öllu í einn og hálfan tíma og lifa sig inn í líf þessara ótrúlegu vera. Ég held að það sé afar langt síðan ég skældi yfir bíómynd en það gerðist í kvöld. Mörgæsir og menn hafa sömu frumhvatir og líka tilfinningar. Æhj nóg um þessa mynd, farið þið á hana, þið hafið gott af því.

Nú er ég búin að innbyrða óleyfilega mikið magn af súkkulaði, ég kenni konudeginum alfarið um það. Það var samt kósý að vakna við pabba þegar hann kom inn með vönd af fallegustu, appelsínugulustu túlípönum í heimi og súkkulaði. Konudagurinn fellur betur í kramið hjá mér en valentínusardagurinn, það eitt er víst.

Jæja nóg af röfli. Látið í ykkur heyra, bæði á mótmælunum og í kommentakerfinu!

2006-02-16T19:41:00.000Z

Ég er þreytt, það er ógeðslega mikið að gera. Fundabras, Hagsmunaráð, Manþing, mótmæli og allskyns. Samt er ég ánægð, það getur verið gott að hafa nóg að gera.

Magnús Bragi var svakalega fyndinn í tíma í dag. Hann teiknaði hjarta á höndina á mér, og inn í það skrifaði hann "typpi". Þetta mátti sumsagt skilja sem svo að ég elski typpi. Ég og Ástrós vorum svo hressu gellurnar í sjoppunni í hádeginu og ég skildi ekkert í litlu sætu busastelpunum sem flissuðu þegar ég afgreiddi þær. Ég var náttúrulega búin að steingleyma þessari heimatilbúnu tattúveringu, flott Kristín. Gellan í þriðja bekk "sem er til í tuskið", er á uppboði reglulega og elskar typpi. Mannorðið þynnist með hverjum deginum.

Amma Fífí er best. Ég er viss um að einhvern daginn verð ég eins og hún. Það væri líka bara gaman.

E.s. Vill einhver koma með mér á mörgæsamyndina áður en hætt verður að sýna hana?

E.e.s Hvað var þessi forvarnarbjáni eiginlega að tala um ungbarnamök í skólanum í dag? Ég átti ekki orð... svo ég hló bara. Sem er kannski ekki kurteisislegt, en hann særði mína blygðunarkennd!

2006-02-13T00:10:00.000Z

Löng vika framundan - of löng.

Vegna þess að ég er sjálfhverf og annarsflokks fór ég á Munich áðan, til að sjá alvöru þjáningar og dreifa huganum. Hún er frábær, þið sem eigið eftir að sjá hana eigið að drífa ykkur.

Brunasígarettublaðran á þumlinum mínum sem var á stærð við Everest fjall á laugardaginn er að springa og hjaðna. Sársaukafullt og ógeðslegt.

Lag stundarinnar - Rockets Fall On Rocket Falls - Godspeed You Black Emperor.

2006-02-11T19:59:00.000Z

Frábær afmælisgleði hjá Hildi á Húsavík í gær. Vá hvað það var gaman. Ég elska þemapartý og hvað þá þegar þemað er glimmer/gay. Sérlega gaman hvað strákarnir fíluðu að vera málaðir og glimmeraðir og í hommafötum. Takk fyrir mig.
Er búin að vera algjörlega ónýt í dag, menn timbursins hafa sett mark sitt á daginn. Húðin neitaði líka á endanum að taka við meira glimmeri og ég er með útbrot eftir sumt af þessu drasli. Ætli það verði ekki bara vídjó í kvöld.

Björk sæta klukkaði mig. Sjálfhverft og skemmtilegt.

4 störf sem ég hef unnið um ævina:

1. Alt muligt manneskja í sveitinni frá barnsaldri til sextán ára aldurs. Mjaltir, þrif, eldamennska, ferðaþjónustubras og tilfallandi sveitastörf. Ég sakna þess.
2. Rútufreyja hjá SBA Norðurleið. Ekki svo mikill söknuður, keyrði milli Akureyrar og Reykjavíkur nánast hvern einasta dag í heilt sumar. Hresst?
3. Herbergisþerna á Hótel KEA. No comment.
4. Kynningardama fyrir Danól. Það felur sumsagt í sér að standa í verslunum og bjóða fólki að smakka nammi, kaffi eða eitthvað annað. Ótrúlegt djamm.

4 bíómyndir sem ég gæti horft á aftur og aftur:

1. Amelie. Uppáhalds af öllum uppáhalds.
2. Sumar Disney teiknimyndir, s.s. Aladín og Lion king.
3. LOTR 1,2 og 3.
4. Kill Bill 1 og 2

4 staðir sem ég hef búið á:

1. Hrísateigur, sem er lítið þorp rétt fyrir utan Húsavík. Þaðan á ég minningar um tíkina mína, þúfur sem ég var hrædd við og strokuferðir í hundakofann, á náttfötunum um miðjar nætur.
2. Kristnes 11, 12 og 13. Góðir tímar með ævintýraferðum, heimsóknum til mömmu í vinnuna á Kristnesspítala og sulli í bæjarlæknum.
3. Huldugil 2-104. Núverandi heimili mitt, flutti hingað í sjötta bekk.
4. Seinast ætla ég að nefna Keldudal (sveitin afa og ömmu), var þar öll sumur frá 5-16 ára aldurs.

4 sjónvarpsþættir sem mér líkar:

1. Fréttir og Kastljós.
2. Family guy.
3. Extras.
4. Little Britian.

4 síður sem ég skoða daglega fyrir utan blogg:

1. Muninn.is, MA og póstinn minn.
2. Wulffmorgenthaler.
3. Fullt af fréttasíðum. Mbl.is, CNN.com, BBC.com, Jyllandposten o.s.frv.
4. Baggalútur.is.

4 staðir sem ég hef heimsótt í fríum:

1. Svíþjóð og Danmörk. Fyrsta utanlandsferðin.
2. Bretland, tvisvar sinnum. Í fyrra skiptið með skreppiferð til Skotlands, annað skiptið var ég bara í London.
3. Tvisvar til sólarlanda, Portúgals og Krítar. Fíla sólarlandaferðir ekkert sérstaklega, Krít var samt ótrúlega áhugaverð.
4. Tallinn Eistlandi. Ótrúleg borg.

4 matarkyns sem ég held uppá:

1. Hvítlauksristaðir humarhalar.
2. Hreindýrasteik.
3. Brynjuís.
4. Frönsk súkkulaðikaka.

4 staðir sem ég vildi heldur vera á núna:

1. Akkúrat núna á Njálsgötunni hjá Helgu og Nínu.
2. Í útskriftarferð, vonandi í Mexico.
3. Í London.
4. Í Japan.

Nína nældi líka í mig. Ætla að bæta við tónlistinni.

4 geisladiskar sem ég elska að hlusta á:

1. The Bends - Radiohead.
2. Extraordinary Machine - Fiona Apple.
3. Picaresque - The Decemberists.
4. Illinois - Sufjan Stevens.

Þetta var nú sérdeilis hresst. Nenni ekki að klukka neinn.

2006-02-10T01:40:00.002Z

Efst á baugi er að mig bráðvantar bílfar til Húsavíkur, þar sem haldin verður afmælisgleði á morgun. Ef einhver er með laust far í bílnum sínum eða veit um slíkt þá bið ég hann/hana að hafa samband.

Annað, ekki eins bráðmikilvægt, í fréttum er að ég fór í Pennann/Bókval um daginn. Þar var meiningin að kaupa skólabækur og hafði móðir mín látið mig hafa peninga til þess. Ég endaði með þrjár skólabækur og fimm skáldrit. Það var útsala sjáiði til, og ég bara réði ekki við mig.

Ég keypti samt einungis öndvegisbækur. Ævintýri góða dátans Svejks, sem ég er reyndar búin að lesa en þetta er bók til að eiga. Ódysseifskviðu keypti ég líka í þeirri von að ég gæti skilið eitthvað í miðaleiknum þegar Kristján Einarsson tekur þátt. Sporar, stílar Nietzsches fannst mér spennandi rit svo ég festi kaup á því. Seinast en ekki síst keypti ég svo tvö eintök af sömu bók; Leiðarvísir í ástarmálum, handbók hjóna og ástarbréf. Annað eintakið gaf ég Olgu í afmælisgjöf, hitt ákvað ég að eiga sjálf. Þetta er frábær bók, í henni eru leiðbeiningar til ungra kvenna og karla, auk ástarbréfa og hjónabandsráðlegginga, allt skrifað á árunum 1922-1927.

Eftirfarandi texta er ég að hugsa um að lesa upp, syfjuð og stressuð, í tjáningartímanum í fyrramálið:

Að lita andlitið.

Það virðist færast í vöxt, að konur liti andlit sitt með ýmsu móti og ævinlega í þeim tilgangi að sýnast fallegri en þær eru í raun og veru.
En nú skal ég segja þér eitt: Andlit þitt er svo fallegt frá skaparans hendi - þó að þú sért óánægð með það - að þú getur eigi gert það fallegra með gervilitum ("smínki"). Hann hefir engan skapað ljótan og áreiðanlega ekki ætlast til þess, að nein af dætrum hans færi að mála sig í framan.
Þú getur með mörgu móti varðveitt fegurð þína, en til "smínksins" máttu aldrei grípa.
Lauslætiskonan - sem er litljót - á að hafa einkarétt á því að "smínka" sig.
Þú skalt aftur á móti bera gott og litlaust "créme" á andlit þitt og núa eða strjúka andlitsvöðvana um leið.
Það heldur húðinni vel mjúkri og kemur í veg fyrir allar hrukkur, sem sett gætu skugga á fegurð þína. - Þú mátt einnig nota lítið eitt af andlitsdufti ("púðri"), en það má ekki vera áberandi.

Þar höfum við það stelpur, skaparinn vill ekki að við málum okkur í framan. Engu að síður verður glimmer í andlitinu á mér á morgun.

2006-02-05T23:40:00.000Z

Ömurleg helgi að renna skeið sitt á enda. Fjórði dagurinn sem ég er með hita, hvað á það nú að þýða? Ég fer samt í skólann á morgun, ég er orðin félagslega einangruð. Hitti Axel og Arnrúnu í fyrsta skiptið í fjóra daga áðan, annaðhvort vegna þess að þau hafa ekkert verið heima eða sökum þess að ég hef varla verið með rænu, veit ekki alveg. Allavega, þörf mín fyrir félagsskap var komin á það stig að ég var ótrúlega ágeng við þau og málóð við matarborðið. Leiðinlega ég. Svo fór ég í "gamni"slag við Axel, gamni hjá honum, ég endaði marin og blá. Hann beitti samt líka andlegu ofbeldi, hótaði að mala pipar yfir mig með piparkvörninni og sagði að ég væri piparjúnka.

Til að bæta gráu ofan á svart í piparjúnkudæminu þá gaf mamma mér bókina Hroki og hleypidómar í veikindagjöf. Takk mamma. Ég þykist vera yfir ástarsögur Jane Austen hafin, þykist vera sterkari kona en ég er. Í raun get ég ekki beðið eftir að lesa hana. Haha, ég er Bridget Jones Íslands, þar kom það. Á milli þess sem ég hef verið sofandi um helgina hef ég ráfað um á náttfötunum með kettinum mínum, horft á sjónvarp með foreldrum mínum og lagað til. Vá frábært.

Af þeim óvenju mörgu myndum sem ég hef horft á undanfarna daga, hafa fjórar þeirra tengst tískulandinu Japan.
Memoirs of a Geisha, The Last Samurai, Kill Bill vol 1 og 2.
Núna langar mig í svart hár, kimono og sake.

Jæja, mitt innihaldsríka líf kallar. Ég ætla að hnökrahreinsa peysurnar mínar. Farvel.

2006-02-03T12:45:00.000Z

Það er allt að renna í sandinn hjá mér. Ástæða þess er kvefpest. Ekkert venjulegt kvef samt, það hefur náð að troða sér á ótrúlegustu staði, auk þess að fá það í nefið er ég kvefuð í enninu, kinnunum og augunum. Ég er orðin hálfheyrnarlaus og illt í augunum, finn hvorki bragð né lykt.
Oj bara ojojojoj.
Þessi veikindi eyðilögðu öll plön mín fyrir daginn, ég sem var búin að hlakka svo til að fara í skólann fyrsta föstudaginn með nýju stundatöfluna. Skóli frá áttafimmtán til sextánnúllfimm með engu hádegishléi, takk fyrir og gjöriði svo vel.
Ég ætlaði að semja ræðu og brasa heilan helling. Mig langaði líka að glimmerast í afmælisveislu í kvöld... Plöh.

Svona líður mér núna. Eins og klístruðum leirfroski sem sjö ára börn klíndu saman.

Hérna ætlaði ég að koma með skemmtilega sögu. Ég hætti við, þá væri ég bara að þykjast vera hress til að væla ekki heila færslu. Ég er bara vælukjói í dag. Sættið ykkur við það fokkfeises. Nei grín, ég er ekkert alveg svona pirruð.

2006-02-01T17:41:00.000Z

Ansans kvef. Fyrir utan það ótrúlega góður dagur. Þónokkru var komið í verk, piparjúnka MA ætti að ganga vel, mótmælin líka. Nú er að demba sér í að lesa ótrúlega mikið magn af skýrslum og ritum um styttingu náms til stúdentsprófs. Partý? Já, svei mér þá.

Fyndið hvað maður getur verið mikið kamelljón. Það er svo gaman að velja sér rullu til að spila. Ég hef til dæmis verið mjög dramatísk og hress undanfarið, sjálfhverfur skemmtanafíkill með slettu af glimmeri og öli? Jafnvel. Sé fyrir endann á því skeiði, nú vakna ég á morgnana, fer í sturtu, les Moggann, klæði mig í skyrtu og set hárið í hnút. Fréttafíkillinn er farinn að láta á sér kræla á ný og hagsmunamál nemenda bíða úrlausnar. Kvendið komið aftur, bjóðum það velkomið.

Nei, er ekki best að minnka fanatíkina í báðar áttir og vera bara góður kokteill. Með jarðaberjabragði, já.

Ég veit ekkert hvað ég er að fara með þessum skrifum, en eitt veit ég. Ég veit það að Stjórninni barst frábært bréf. Bréfið var frá Sálarrannsóknarfélaginu í Reykjavík, það er afar skemmtilegt aflestrar. Ef einhvern langar að kíkja á það má sá hinn sami hafa samband við mig.

Ég er einn framsögumanna á opnum fundi um styttingu náms til stúdentsprófs sem haldinn verður á vegum Samfylkingarinnar nk. laugardag. Fundurinn fer fram kl. 14.00 á Hótel KEA. Hvet alla sem hafa áhuga á þessu máli að kíkja.
Unnar Þór stærðfræðisnillingur með meiru mun stíga í pontu fyrir hönd framhaldsskólakennara, ég hlakka til þessa eldheita stefnumóts okkar. Ég læt engan segja mér að þessi fundur sé annað en stefnumót.

Eins gott að fara að vinna í þessari ræðu.

Fiona Apple er konfektmoli dagsins. Ég er ástfangin af henni. Látum ójarðneska fegurð hennar lýsa daginn upp.

2006-01-31T03:39:00.000Z

Mamma á afmæli. Klukkan er örugglega að verða fjögur að morgni, og ég áttaði mig á því að ég átti eftir að pakka geisladisknum hennar inn. Gjafapappírinn er geymdur niðri í svefnherbergi hjá mömmu og pabba. Í stað þess að vekja þau til að ná í pappír brá ég á það ráð að búa hann til sjálf, eins og ég gerði stundum þegar ég var lítil. Ég tók smjörpappír og þrjá sanseraða tréliti. Með þeim litaði ég misstóra fleti með gylltum, fjólubláum og grænum. Pakkinn varð fallegur, þrátt fyrir að ég hafi ekki fundið límband. Ég litaði eins og barn, hratt, fast, ójafnt og útfyrir. Ég fékk nostalgíukast og það rifjuðust upp fyrir mér furðulegir hlutir sem tengdust öllum þeim litum sem ég hef átt um ævina. Hvernig ég merkti þá í skólanum, hvernig ég safnaði vaxlitum í gamlan Mackintosh dunk, hvað það var pirrandi þegar blýið brotnaði í yddaranum, hvaða pennaveski ég notaði undir þá.
Ég fékk tár í augun og fór að kjökra. Ég vil ekki fullorðnast. Ég hræðist það. Þegar Dagný talar um hvað hún eigi að velja handa Olgu í tvítugsafmælisgjöf svitna ég á hryggnum og fæ klígjutilfinningu. Pant aldrei að þurfa að taka ábyrgð á meiru en ketti.

Ég skynja sterka niðursveiflu á leiðinni. Eins gott að eyða dágóðri stund í bjartsýnisófreskjulampanum á morgun.

Hvernig í ósköpunum stendur á því að ég tek frekar mark á því sem manneskja sem ég virði ekki fyrir fimmaur segir slæma hluti um mig, við mig, heldur en þegar fólk sem ég elska, virði og treysti segir fallega hluti um mig, við mig? Það er eitt það heimskulegasta sem ég veit. Hvernig stendur á því að það situr það í mér þegar manneskja sem er á fáan hátt virðingarverð segir að ég sé fráhrindandi og nastý tussa, en þegar vinur minn segir eitthvað fallegt við mig hristi ég hrósyrðin af mér eins og gæs vatni? Það er ekki heil brú í þessu. Þar sem mér finnst farsælast að byggja líf mitt á því sem er rökrétt, hef ég ákveðið að breyta um stefnu í þessum efnum. Þegar einhver segir slæma hluti um mig eða við mig ætla ég að taka það til greina og vega og meta hvort eitthvað sé til í því. Það er hverjum manni hollt að endurskoða sjálfan sig og sína hegðun. Hinsvegar ætla ég að byrja að taka a.m.k. fjörtíu prósent af hrósyrðum til mín. Segja takk og meina það.

Þá er það ákveðið.

Ég keypti þrjá geisladiska handa sjálfri mér á útsölu í dag. Meðal þeirra var diskurinn Extraordinary Machine með Fionu Apple. Þetta er frábær diskur, falleg rödd, góð tónlist, ótrúlegir textar. Hún syngur um líf mitt, það er ég viss um.
Veruleikafirrta Kristín, nýbúin að tala um hversu rökréttu lífi hún vill lifa.

Everything good, I deem to be too good to be true.
Everything else is just a bore.
Everything I have to look forward to
has a pretty painful and very imposing before.

Eru tilfinningar til annars en að bera þær á borð?